34^ OVER DE BROEDERSCHAp: 



PETRARCA met onzen Croete , dat de d«!rile te veel 

 door den wierook , die hem, vooral als dichter , door 

 zijne landgenooten werd toegezvvaaid, bedwelmd, op 

 niets anders , dan op menfchelijke eer zijne hoop en 

 uitzigt vestigde ; terwijl de laatfle zich der kerke 

 Gods en der verbeiering van het menschdom, in het 

 algemeen had toegewijd (*)» 



Groete kende geene i^aura , noch begeerde 

 eene laiiwerkroon I * 



Het kan zijn , dat, gelijk fommigen willen, eene al 

 te groote zwaarmoedigheid de oorzaak geweest zij, 

 of wel dat het aan den invloed eener verkeerde 

 zedeleer te wijien is , dat hij zijne eerambten met 

 derzelver voordeelen varen liet , en dat hij zich 

 zelve, wegens zijn voomialig screven naar eer en 

 aanzien , een vveinig al te llreng heeft beoordeeld ; 

 doch indien wij zijnen gefchiedfchrijver dier de 

 MUDEN raadplegen , dan fchijnt het niet duister, 

 dat eene tusfchenkomende ziekte het middel is ge* 

 weest , waardoor God hem , als het ware , ten 

 dienfte der kerk en ter bevordering van het heil 

 zijner natuurgenooten , tot een werktuig zljner 

 Voorzienigheid heeft willen bezigen , hoezeer hij 

 daarvoor in den beginne niet beftemd fcheen. 



Wat 



(*) Dit komt niij niet juis? voor; het uitzigt van 

 tETRARCA , een der godsdienlligfte mannen van zijne 

 eeuw en boven die eeuw verre verheven, was wel 

 degelijk op iets veel hoogers , dan het nietig klatergoud 

 vnn eer of roem gevesiigd. De liefde tot laura , zoo 

 hemelsch en zulver, moest harcu Dichter althans nim- 

 n:er ten kwade worden geduid. 



R£D. 



