AAN HENDRIK BOIE. 257 



den van den edelen afgeflorvenen! die, even als ik, 

 zLjne werkdadige vriendfchap hebt ondervonden. Ge- 

 tuigt het, of zij, als het noodig was, niet d-Ht 

 begon, waar die van den gevvonen ftempel meestal 

 eindigt? Gewis, van weike zijde vvij boie 00k zou- 

 den willen befchouwen , liij zal zich altijd aan ons 

 voordoen als een uitmuntend, als een voortreffelijk 

 menscli 1 Zijn gevoel was verheven, zijn hart rein, 

 zijn doel waarlieid. In ziilk eene ziel had de deugd 

 zoo vast haren zetel gevestigd, dat zelfs de kiemeu 

 der zinnelijlvheid door haar werden verftikt en on- 

 vruchtbaar gemaakt. Boie had dan ook niet alleen 

 geene eigenlijke ondeugd , niaar hij was zelfs vrij 

 van de fmetten , welke aan zekere (landen of beroe- 

 pen , en dus ook aan den zijnen , zoodanig eigeii 

 fchijnen te zijn, dat men fchier dezelve niet meer 

 opmerkt, of ter naauwernood met den naam van 

 zed^Ujk gebrek durft beftempelen. Ik wil niet fpreken 

 van die verregaande geJdzucht, welke, onbegrij- 

 pelijk genoeg , ook vaak den man van ftudie aan* 

 kleeft 5 even als of hij vreemd bleef aan het gevoel , 

 dat het genot der befchaving van den geest door 

 geen goud ter wereld kan worden opgewogen : voor 

 zulk eene drift was boie niet vatbaar : ten bewijze 

 daarvan moge verftrekken , dat zijne overkomst naar 

 Leiden en zijn later vertrek naar Indie geheel on- 

 voorwaardelijk door hem werden aangegaan ; dat zijne 

 minder dan middelmatige bezoldiging, gedurende zijn 

 langdurig verblijf te Leiden^ hem noch tot klagten , 

 noch tot het doen van meerdere vorderingen heeft 

 aanleidiiig gegeven ; en , niet tegenHaande dat , was 

 R 3 zij* 



