AAN HENDRIK BOIE. 345 



Ja, gij hadt hetzelve bereikt. Wei mogten uwe 

 bloedvervvanteii en vrienden zich met u verblijden 

 over uwe behoudene aankonist in het land uwer 

 verzuchtingen ; vvel mogten zij zich gelukkig gevoe- 

 len door de deelneming in het genot, dat gij be- 

 tuigdet te fmaken in de alles overtrefFende fchoonheid 

 der u, aldaar omringende, rijke natuur, welker 

 overheerlijke tooneelen door u met die meesterlijke 

 trekken werden afgemaald, die u kenfchetsten, en 

 evenzeer ten bewijze ftrekken van den levendigen 

 en verhevenen indruk, welke zij te weeg bragten 

 op uw reine hart, als van uwe vatbaarheid, om dien 

 indruk met warm gevoel te ontvangen. Hoe weinig 

 waren zij, hoe weinig waart/gij- zelf er toen op 

 bedacht, dat uwe noodlottige loopbaan zoo kort- 

 llondig, de verwezenlijking van uwe groote plannen 

 zoo onvolkomen zou zijn; en hoe droevig is voor 

 niij thans de verpligiing, dat ik, bij de vermelding 

 uwer ongemeene verdiensten, de pen moet neder- 

 leggen en mijne taak als voldongen befchouwen, daar, 

 waar dezelve eigenlijk ,had moeten beginnen ! — 



Door boie's fteeds gevoerde briefwisfeling met 

 zijne voorgangers kuhl en van hasselt, en ook 

 door zijnen vertrouwelijken omgang met den Hoog- 

 leeraar reinwardt, was de wijze, vvaarop die 

 Nederlandfche natuuronderzoekers in de Oostindifche 

 bezittingen behandeld werden, en de voet, waarop 

 zij hunne werkzaamheden hadden kunnen verrigten 

 en ten uitvoer brengen, hem ten voile bekend. Dan, 

 hoezeer vond hij , reeds dadelijk bij zijne aankomst 

 gldaar, de omflandigheden niet veranderdl De edele, 

 Q 5 de 



