AAN HENDRIK EOIE. 239 



*Iijk te befpoedigen. ^ Gij zult ligtelijk begrijpen,** 

 fchreef hij , „ met welk reikhalzend verlangen ik 

 de overkomst van boie te gemoet zie. Reeds droom 

 ik van het geluk dier dagen , vvanneer ik met een' 

 man ills boie , den boezemvriend van mijnen onver- 

 getelijken kuhl , mijne vverkzaamheden zal mogeii 

 deelen." Deze omdandigheden noopten boie zeker 

 nict weinig, cm het tijdftip zijner afreize zooveel 

 mogelijk fpoed bij te zetten; doch door beletfelen 

 van verfchillenden aard werd hij daarin nog lang 

 wederhouden, Hij getroostte zich dit verwijl door 

 hetdenkbeeld, dathij, later vertrekkende , ook, des 

 te beter met kundigheden toegerust, het veld zijner 

 werkzaamheden zou kunnen intreden. Daaren- 

 boven was hij daardoor tegenwoordig bij de ont* 

 vangst der laatfle verzamelingen zijner ongeliikkige 

 voorgangers , welke , langen tijd na derzeiver over- 

 lijden , eerst bij het Mufeiim aankwamen , en droeg 

 daardoor volledige kennis van hetgene door hen 

 was verrigt, en van welke voorwerpen hij, bij te 

 doen onderzoek, de eere der vinding niet ten on* 

 regte aan zich zelven vermogt toe te fchrijven. — 



Toen eindelijk dat lang verbeide tijdftip met eenige 

 zekerheid kon bepaald worden , maakte boie , die 

 niets wilde verzuimen van hetgeen tot den goeden 

 uiiflag zijner onderneming kon bijdragen , van den 

 hem overfchietendon tusfchentijd gebruik , om Frank* 

 rijks hoofdftad met hare uitgebrcide verzamelingen van 

 natuurlijke voorwerpen en uitnuintende geleerden te 

 leereh kennen^ Het Nederlandfche Gouvernemcnt voor^ 

 zag op eene edelmoedige, en, waar het dc bcvor-^ 

 Q ^ de- 



