AAN HENDRIK BOIE. S37 



genoegzamen tijd uit te woekeren. Even als elders, 

 vvaar hij zich 00k met der woon bevond , had 

 BOIE te Leiden zijne vrienden, en onder dezen 

 was er zeker geen , vvien hij reiner achting en 

 warmer vriendfchap toedroeg , dan aan den , als 

 mensch en geleerde evenzeer uitmimtenden Hoog- 

 leeraar reinwardt, van wien hem dezelfde ver- 

 eerende gevoelens in dezelfde mate wederkeerig 

 mogten ten deel vallen, — 



Het kon niet welanders, of de weinige , maar wel 

 doorwrochte en veel beteekenende gefchriften, die 

 van BOIE het h'cht zagen, de zeer uitgebreide en 

 hoogst belangrijke briefwisfeling , welke hij met de 

 voornaamfte natuiirkundigen deeds levendig hield , 

 en niet minder de menigvuldige geleerden van al- 

 lerlei oorden, welke, door de rijkdommen van het 

 Nederlandfche Miifeiim uirgelokt, hetzelve aanhoii- 

 dend kivamen bezoeken, die hij deeds met de 

 meeste minzaamheid begeleidde , hen teregt wijzen- 

 de 5 en , wanneer hij het voor de wetenfchap nuttig 

 achtte, hun zonder de minste achterhoudendheid zijne 

 inzigten en waarnemingen mededeelende, dit een en 

 ander moest noodwendig aan bote's verdiensten eene 

 bekendheid geven , waarvan hij in meer dan d^n op- 

 zigt de gevolgen ondervond. Reeds in het jaar 1821 

 was hem van wege de Heidelbergfche Akademie de 

 graad van Doctor in de wijsbegeerte honoris caufa 

 opgedragen , en hij verkreeg achtervolgens het lid- 

 maatfchap van onderfcheidene geleerde maatfchappijen i 

 als dat van de Wetterauer maatfchappij voor de na- 

 tuurkunde , van het Senkenbergfche gezelfchap der 



X. D. 2. . Q na- 



