OVER DEN WAREN ROEM. 3/9 



(iankbaarder nageflacht hen voor het eerst op dien 

 boogen prijs ftelden , en zlj , wel verre van bij hun 

 leven beroemd te zijn, dikwerf alleen den fmaad of 

 de verachting hunner tijdgenooten inoogstten. Toen 

 HOMERUS , door de geestdrift der dichtkunst bezield , 

 zyne heerlijke toonen aan een onbefchaafd volk 

 deed hooren , en hij waaiTchijnlijk arm en blind zijn 

 vaderland doorwandelde , dacht hij er gewis nier aan , 

 dat hij drieduizend jaren daarna nog de verrukking 

 der volken en het ware voorbeeld der dichterlijke 

 fchoonheid zijn zoude. Nog pralen de namen van 

 TASso , MILTON en voNDEL in den tempel des wa- 

 ren roems; maar wees de tijdgenoot hun reeds in 

 hun leven die eervpUe plaatfen aan ? Bleef niet het 

 verloren Paradijs jaren lang ongelezen liggen? Had 

 niet de zanger van den Lucifer ^ met al zijnen rijk- 

 dom van geest, dikwerf met behoefte te kam- 

 pen? Droeg de Dichter van het verlostc Jeruzakm 

 in zyn leven niet meer de doornenkroon ^t^ lijdens , 

 dan de lauwerkrans des roems? Eene edele geest- 

 drift voor het fchoone bezielde hen; zonder zich 

 naar de denkbeelden van hunnen tijd te rigten , 

 vojgden zij die ftem en fpraken hare taal y omdat dit 

 eene behoefte van hun hart was , en daarom juist 

 verwierven zij zich den waren roem want deze is 

 aan tijd noch plaats verbonden, en heeft dikwerf 

 niets met den lof van den partijdigen tijdgenoot ge* 

 meen. Dan men behoeft zich niet alleen tot de Ge- 

 fchiedenis der Dichtkunst te wenden, om de waar- 

 beid der (lelling bewezen te zien , dat de ware roem 

 niet altijd in het oordeel van den tijdgenoot gelegen 



is. 



