OVER DEN WAREN ROEM. '3^9 



^ 2€lven , als mensch verheven," In onze eciivv 



daarentegen gaan verlichting en befchaving den Dicli- 



ter vooraf : wetenfchappelijke befpiegeling en koele 



beredeneering hebben de bloementaal der Poezlj 



vervangen , en de Dichter ftaat niet nieer op dien 



trap,^ waarop hem de oudheid plaatfte en met regt 



bewonderde. De volksgodsdienst fpreekt niet meer bij 



iiltfluiring door zlinen mond , de muzijk heeft zijne 



zijde verlaten , en de koiide vvijsbegeerte is niet zelden 



met gevoelvolle taal in flrijd : als een Tempel der 



oudheid ftaat hij daar: nog eerbiedwekkend door zijne 



ftoute bouworde en verhevene fchoonheden ; maar 



niet meer als het Heiligdom , alleen aan bovenaard- 



fche dienst geheiiigd. De menigte bewondert hem 



om de fchoonheid der fieraden , niet om het verhe- 



vene van het doel, De Dichter onzer eeuw , zal 



hij waarlijk dien naam verdienen , moet door eene 



hoogere mate van geestdrift dat geen vergoeden, 



vvat de omftandigheden hem weigeren; hij moet, 



onafhankelijk van den geest der eeuw en van de 



beftaande begrippen, het goede ^ fchoone en svare in 



zijne zangen verzinnelijken. Dan , wanneer wij van 



geestdrift fpreken , bedoelen wij daarmede geertszins 



de overfpannen toeftand eener opgewondene verbeeN 



ding , of de werkingen van een begoocheld gevoel ; 



maar die verhevene (lemming van de ziel , welke de 



Ouden met het korle, maar krachtige: God in om! 



beftempelden ; welke eene beroemde fchrijffter onzer 



eeuw de vereenzelviging met de algemeene wereld- 



harmonij noemt , en die , volgeiis de uitdrukking van 



den Vorst onzer Dichters, j, de opgetogene ziel bo- 



• C c 3 5, ven 



