OVER DEN WAREN ROEM. 39I 



Mng vatbaar is, en de taal zich tot alles laat khe- 

 den, liet zoo menige Dichter zich verleiden, cm 

 00k door tafereelen uit te munten , die hoe bevallig 

 en fchoon voor het zinnelijk oog, de zedigheid 

 kwetfen ,• en het heilige gevoel onteeren , waarvoor 

 de ware geestdrift ontgloeit; — Ik wil hen U niet 

 Hoemen, die Dichters, die hun talent misbruikend, 

 till de taal der deugd, dan die der wellust fpraken , 

 en , die zoo als een hedendaagfche fchrijver het ge- 

 iioemd heeft, (a) beiirtelings eenen engel of eenen 

 duivel in hunne dienst hadden. Meent echter niet^ 

 dat ik door deze Dichters die teedere minnezangers 

 der Oudheid bedoel, die in hunne liederen de liefde 

 bezongen; het is waar, dat het penfeel van tibul- 

 Lus en oviDius niet zelden fchoonheden ontdekt , 

 ■die de zedigheid liever met een zacht gaas omflui* 

 jert, maar hun gebrek is niet aan hen, maar aan 

 hunne eeuvv te wljten. Hunne Godsdienst was een 

 zinnelijke dienst, en de lagchende Venus had zoo 

 wel haren tempel, als de eerbare Vesta. Onze 

 denkbeelden zyn door het Christendom gelouterd; 

 (zij behooren dit ten minfte te zijn,) bij ons is de 

 iiefde de verbindtenis van twee wezens , die de ecu- 

 wigheid zelfs niet oplosfen kan : de taal , welke 

 deze heilige band der zielen bezingt, moet dus rein 

 en heilig zijn, en hij, die haar misbruikt, om de 

 verbeelding te doen ontgloeijen en de zinnen te prik- 

 kelen , onteert de verhevene beftemniing des Dichters , 

 en heeft geene aanfpraak op den waren roem, — 



Daar* 



{d) De Graaf LE maitre, fchrijver der Soirees a Si, 

 'Petevshourg, 



