OVER DEN WAR EN ROE M. 395 



ii^rt, die hare fchoonfte ftralen nog van de toe- 

 komst wachtende is. — Ja, de roem des Redenaars 

 wordt, even als die des Dicliters, door de jaren ver- 

 lioogd en gelouterd, en liij, die uit het voile gevoel 

 van zijn hart , op eigen innerlijke overtuiging de 

 waarheid met zijne welfprekende taal voorftond, 

 diens ftem wordt niet door den vloed der tljden 

 verzvvolgen; maar doet zich even krachtig aan den 

 nazaat verftaan, als toen zij van zijne levende lippen 

 vloeide en de ziel zijner tijdsgenooten trof. Ge- 

 liikkig de Redenaar, die met dat doel voor oogen , 

 door die gedachten verhoogd, zijne roeping vol- 

 brengt en de waarheid getrouw blijft : door nederige 

 dankbaarheid ontgloeit ftreelt de zuiverfte zelfvol- 

 doening zijn hart , en ware roem is vroeg of laat zijn 



Ik ben thans genaderd tot het laatde punt mijner 

 voorlezing : tot den roem , dien de Weldoener der 

 Menschheid behoort te beoogen , en de middelen om 

 dien te verkrijgen. —r 



Niet de fchitterendfte , maar de edelQe wijziging 

 van den roem is voor den Weldoener der Mensch- 

 heid bewaard; gij zult het niet van roij vergen, 

 M. H., u te betoogen, wat ik door dezen fchoonen 

 eeretitel verfta. De namen van hovvard en nieuwen- 

 iiUYZEN herinneren U gewis aan edele raenfchen- 

 vrienden, die alles voor hunnen natuurgenoot veil 

 hadden, en de gedachtenis aan het door hun verrigte 

 geeft U de fchoonde befchrijving van het geen ie- 

 der onvooringenomen gemoed door eenen Weldoener 

 der Menschheid verftaat. Dan hoe fchoon de krans 



ook 



