39^ REDEVOERING 



ook zijn moge , welke het hoofd van hun veiTiert , 

 die alles opofFerden , om het geluk van anderen te ' 

 bevorderen en de tranen der lijdende menschheid te 

 droogen, verliestzij nogtans al hare vvaarde , wanneer 

 dfi bedoelingen niet rein en belangeloos waren , om 

 haar te verkrijgen; want geene roem is aan geftrenger 

 bepaling onderworpen. Den Dichter moge het denk« 

 beeld ftreelen , dat zljne zangen nog eeuwen nader- 

 hand de menschheid zullen ftichten ; den Redenaar 

 moge het geoorloofd zijn , aan eene toekomst te den- 

 ken , waarin zijne welfprekendheid nog de zaak van 

 Godsdienst en deugd bepleit; den Staatsman moge 

 bij zijne zucht naar volksgeluk het denkbeeld den boe- 

 zem doen kloppen , dat eens een dankend nageflacht 

 de vruchten van zyn beftuur inoogst; den Weldoe- 

 ner der Menschheid, zal liij, ondanks het goedc 

 door hem bedreven, nietvoor de vierfchaar des waren 

 roems te ligt beyonden worden , mag in eene flille , 

 nederige zelfvoldoening de roem alleen toewenken. 

 De geestdrift voor het goede , ware en fchoone , 

 die Staatsman, Redenaar en Dichter bezielt, behoort 

 zich bij hem in ddne zachte gewaarwording voor liet 

 heil van anderen op te losfen , en rusteloos dit na te 

 ftreven, doet hem alleen aanfpraak op den waren 

 roem verkrijgen. Meent niet mijne T. H, dat deze 

 uitfpraak te geftreng zlj, en dat ik de deugd van 

 den Weldoener aan eene te zware proeve ondervverp, 

 of haar in een te nederig daglicht plaats ; neen , 

 bare innerlijke waarde rijst er te meer door, en Itaat 

 in het naauwlle verband met die voorwaarden van 

 den waren roem, waarvan ik in het cerfte gedeelte 



niij- 



