OVER DEN WAR EN RO EM. 397 



.mijner rede fprak : nameUjk: At goedkeuring van God 

 en het geweten. Meent 00k niet , dat deze uitfpraak 

 in ftaat zoude zljn , hem , die uit edele beginfe- 

 len het geluk van anderen tracht te bevorderen , op 

 zljne fchoone loopbaan te doen ftihlaan , en in het 

 goede te doen vertragen ; neen , vraagt het U zel- 

 ven , vraagt het iederen waarachtigen vriend der 

 deugd, of niet eene veel zuiverder gewaarwording 

 uw hart doet kloppen , wanneer gij , na eene weldaad 

 in het geheim te hebben verrigt, bij U zelven kunt 

 zeggen : God alleen heeft haar gezien: dan datUde 

 lofen de toejuichingen van duizenden te beurtvallen, 

 Misfchien zal mi} door hen, wien een overfpannen 

 denkbeeld van menfchelijke deugd en grootheid zoo 

 aangenaam doet dweepen, tegengevvorpen worden, 

 dat de mensch alleen uit het gevoel van eigen waarde 

 moetwerkzaam zijn; dat hij, in zich het Ideaal eener 

 hoogere volmaaktheid gevoelende, het beeld der 

 Godheid op aarde moet trachten te verwezenlijken , 

 en dat hij, dit doende, ook overmoeid het geluk van 

 anderen wil en bevordert, en dus den verhevenften 

 roem deeiachtig wordt. Ik wederfpreek hunne ge- 

 zegden, noch wederleg hunne hoogdravende ftellin* 

 gen, maar wijs hen op het voorbeeld vanhun, die 

 met regt den naam van Weldoeners der Menschheid 

 verwierven en als zoodanig de gefchiedrollen verfie- 

 ren : en ik vraag hen , of zij mij bij de algemeene 

 menfchenliefde , die dezen ontgloeide , wel een ander 

 kenmerk hunner daden , eene andere hoofdtrek van 

 hun karakter kunnen aantoonen dan nederigheid? 

 Ja, het zij wij de gevvijde gefchiedenis in handen 



ne- 



