COMMENT A TIO 



D E 



QUAESTIONE LITERARIA. 



PRAEFATIO. 



Ut cognoscamus, inter omnes res, a Summo Numine creatas , primum locum ho- 

 mini esse datum , non adeo subtilis , quaeque omnia penetret , sagacitas requiritur. 

 Earn vero dignitatem eximiis , quibus instructus est, Animi dotibus praecipue debe- 

 re hominem , aeque facile inter omnes convenit. Quomodo enim brutis , longe cor- 

 pore et robore validioribus , par erit , nisi continuo ilium, quern obtinuit praestan- 

 tiae gradum, mentis ope sibi vindicel? Gogitatione et voluntale praeditus , cum 

 non in praesenti temporis momento exsistentiae laborumque terminos ponat , multo 

 vero magis CK praeteritis ad futuras res concludat , sibique quasi lucrum quaerat ; 

 omnia et inanimata et animantia non ita magno negotio superat. Pertinet quidem 

 ad hancce , quae eum genuit , terram homo; sed animus ejus, tamquam nobilioris 

 naturae, altiora petit, in immense coeli spatio versatur , remotissima sine numero cor- 

 pora coelestia perscrutalur, astrorum magnitudinem et distantiam dimetitur, et quern 

 servent cursum, etiamsi pluribus delapsis seculis praescripta iis via nondum peracta 

 sit, longe antea rite cognoscit. Jam si ex eodem homine quaeras , quid sit id, quo, 

 quae natura celat, perspiciat, et qxiae natura prodit , sibi obnoxia reddat? Diu in 

 respondendo dubius Laerebit , nisi statim se Animum , cui omnem debet cognitio- 

 iH'in , non cognoscere sincere confiteatur. Hoc certe responsum exspectes : at philo- 

 sophica tarn recentioris quam veteris aevi historia nos docuit, quam temere et in- 

 considerate saepe homines de Animi natura disseruerint ; atque etiam demonstrare stu- 

 duerint, quae omni demonstratione sint majora. 



Haec saepius mecum cogitans , incidi in quaestionem illam a Cl. ordine Philoso- 

 phiae Theoreticae et litfrarum humaniorum ad disceptandum propositam, qua locus de 



A 2 Ani- 



