.o 



' 





Cum in hunc insignem celebratumque locum, dicendi causd, prodierim,- 

 me sollicitudine magna torqueri , et tristitiae quoque sensu commoveri , equi- 

 dem non difliteor. Exacti sunt novemdecim, et quod excurrit, anni, ex 

 quo ad sanctissimae Religionis oracula , populo pandenda , vocatus sum , stu- 

 diisque, quae cum munere mihi imposito arctius conjuncta essent, praeci- 

 puam operam navandam esse duxi. In id autem praesertim, pro virium 

 tenuitate, incumbebam, ut literarum sacrarum non plane ineptus interpres 

 esse viderer. At ecce! in aliam nunc scenam prodeundum, ut sermone, 1 

 cujus mihi usus familiaris in desuetudinem abicrit , pro specials* adeo doctis- 

 simorum atque elegantissimorum virorum corona orationem habeam. Si 

 igitur ipsum Ciceronem (absit a comparatione invidia!) semper cum tremo- 

 re se diccre confitentem habemus, quid mirum, scrupulum mihi nunc injici 

 haud mediocrem, quin totS mente omnibusque me artubus conlremiscere , 

 verentem, ne teretes adco aures sim offensurus. Verum eliam tremori 

 alius accedit sensus. Mecum enim reputans, cujus in locum ego successe- 

 rim , non lugere non possum illustris hujus Athenaei sortem , splendidissimo 

 lumine orbali. Novimus omnes, qualem quantumque, dum inter nos ver- 

 saretur, se praestiterit HENGELICS. Vidimus literas Theologicas, eo duce 

 et auspice, tanquam dcnuo renascentes, vigentes, atque ad majorem iden- 

 tidem florem assurgentes. Amisimus, eheu! virum in paucis eximium, cu- 

 jus quo magis familiaritatc mihi uti licebat , eo vehementius exquisitam 

 Theologiae Iractandae rationem sum admiratus. Summa autem ejus in hanc 

 Lonarum artium literarumque sedem merita cum nostrae semper, turn 



A 3 pos- 



