38 HENRICIGEHLE 



la sentire , sed ad hoc requiri , quam nos vocamus Animam ; noa vero probat Ani- 

 mam, tanquam senliendi principium , esse incorpoream. Verum etiam , si severius 

 illam dijudicemus argumentationem, perperam quaedam statui videntur. Nimiruta 

 Animus non omnes perceptiones detrectare potest; licet enim sensationes ex rebus 

 externis oriundas plane a se arceat, tamen mutationum , quae in cerebro obtinent , 

 seu percepliouum immediatarum sibi conscia est : ergo organorum corporeorum im- 

 pulsiouibus Animus non plane et totum se subtrahere valet. Secundum arg. tan- 

 tummodo de hoc valet: Ego cogito $ non vero de ipso Animo. Confunduntur enim 

 Animi actiones et ipsa ejus natura. Insuper quoniam non satis certum est, naturam 

 cogitantem ex eleuieutis quibusvis aut corpore constare, concludere non licet ideo 

 ilium non esse corporeum ; turn quidem similem conclusionem ad suam opinionem de- 

 fendendam adhibere possent adversarii , cum neque de incorporea Animi natura sa- 

 tis constet. 



In sequent! argumento Augustiiius refellere conatur eorum argumentationem, qui 

 Animum corporeum volunt , quoniam simul cum corpore diminuitur aut crcscil. 

 Valet illud argumentum absolute , relative vero , cum quaestio prorsus mutetur , 

 nihil valet. Niinirum demonstrat, Animum, si crescat, non plus accipere exten- 

 sionis : id proprie non negant illi. Sed cum ex eo , quod in omnibus a corpo- 

 re pendeat et una cum eo crescat Animus, corpoream ejus naturam probare, co- 

 nantur; non majorem Animi extensionem exinde concludunt, verum Identitatem , 

 quae dicitur , Animi et Corporis. Id autem non refellit Augustinus. 



In quarto argumento nimis temere procedit demonstratio. Praestantior Animus est 

 liueis et punctis: an ideo et individuus ? Alterum alteri minimum consequens est, 

 cum praestantiae notio notionem individui non necessario includat. In postremo de- 

 nique argumento , quo hoc sibi vult Augustmus , Animum non exsistere in spatio j 

 nil demonstrandum sumit ; exemplo allato nihil efficitur. 



2. 



Examinantur receniiorum argumenla , ex experientia et sul cujusgue obser- 



valione sumta. 



Quod de arguments a veteris aevi philosophis allatis contendimus , id etiam ad 

 recentiorum perlinet. Multa habeut, quibus rem ita sese habere, fere persuadeant 

 nobis ; at haudquaquam tantum valent , ut 7re$iiKTiKU<; demonstrando eos etiam, qui 

 nolunt assensum praebere , assentiri tamen cogant. Sunt enim multa, quae contra 

 ea possint afferri , ut jam ostendere conabimur. Itaque trauseundum est ad prioris 



