COWfENTATIO DE QUAESTIONE LITERAfilV. ^ 



generis argumenta, ea nempe, quae ex sut cujusque observatioae et experientia sumta 

 sunt. 



Quodsi primum argumentum perpendimus facile damus, necessario aliud requiri, 

 quod multiplex illud , cujus percipiendo et cogitando paullatim sumus conscii, ad 

 unam eandemque conscientiam referat. Id autem, cum Ego percipiam et Ego cogi- 

 tcm , consentaneum est: alioquin nee pei'ceptiones nee cogitationcs dici possunt esse 

 meae. At vero, si qualitatis unitas demonstrata est, nondum de quantitatis unitate 

 constat, i. e. ex eo quod conscientia omnium pcrceptionum et cogitationum sit una, 

 haud necessario consequitur, id quoque, quod pevcipiat et cogitet, in se considera- 

 tum uiiiini esse atque indivisum. Etenim ad identitatem numericam seu singularem 

 naturae percipientis et cogitantis demons trandam, continuata illius inluitione tamquam 

 emis unius ejusdemque opus esset ( i ). 



Ad secundum argumentum quod attinet , verum est me omnes cogitationes , qaas 

 meas esse mihi sum conscius, ad me ipsum veluti subjectum referre, neque igitur 

 me ipse mihi repraeseiito tamquarn alterius cujusdam rei praedicatum. At vero exinde 

 non sequitur, ipsum illud, quod cogitet, esse substantiam. vel ens, ad exsistendum 

 altero non indigens. Etenim substantiam vocamtis ejusmodi subjectum, quod semper 

 se ipsum idem conservat et ad quod omnia, quae mutantur, tamquam praedicata 

 pertinent. Jam vero id tantummodo locum habet respectu rerum externarum vel in. 

 spalio exsistentium. Quae si continuata in tempore intuitione percipiuntur , vel sub- 

 Stan tiae sunt, vel accidentia. Atqui in sensu interno omnia contiuenti fluxu agi- 

 tantur , ita ut nonnumquam omnes cogitationes et una cum his evanescat illud prin- 

 cipium : ego cogilo. Neque igitur perdurans datur naturae cogitantis intuitio nee de- 

 monstrari potest, illam esse substantiam (2). 



Tertium argumentum bene sese habet, respectu rerum per sensus nobis innotes- 

 centium. Non tamen de Animo et corpore valet, ac minime demonstrat, sine cor- 

 pore exsistere posse naturam illam cogitantem : nisi confundere velimus possibilita- 

 tem, ut ajunt, logicam et realem. Quod enim nos cogitationis vi distinguimus et se- 

 paramus, idcirco non reapse distingui potest et separari, ita ut alterum sine alterO 

 exsistere queat (5). 



Multa sunt quibus argumento quarto, quod permultum valoris habere semper vi- 

 sum est, occurri possit. Nam primo loco observari potest, ilium commutationum flu- 

 xum tarn lentum esse, ut vix eum animadvertas. Huic perpauci sunt homines, qni 



post 



CO Vid. Krur. Erkcntniss lehre Tli. II. Alsch. 2. . 155, Obs. 2. 



C a ) Vid. Krug. 1. 1. Tb. II. Absch. 2. $. 155. obs i. collata Th. I. Abs. 2. S 81. Obs. t. 



(3) Cf. King. I. 1. . 1^5. Obs. 2. 



