COMMENTATIO DE QUAESTIONE LITERARIA. Si 



Itaque si nos Animi naturam corpOream aut incorpoream credamus, nulli alii, nisi 

 ejusmodi fidei, locum esse sponte apparet. Utramcumque enim amplectamur senten- 

 tiam , neutri certa evidentia obesse potest, et quidquid hac in re credatur, id com- 

 inuni generis humani natura niti debet. Nunc ex illis omnibus haec concludimus. 

 In loco de Animi natura nulla afferri possunt nisi subjectiva argumenta idque ea , 

 quae ex nostra ipsorum natura desumuntnr, quippe qui sensu, intelligentia et ratio- 

 ne praediti sumus. .Hie autem auctoritas Rationis humanae, disertis sensus et sui ip- 

 sius conscientiae efFatis confirmata, non quidem est principium quoddam consti- 

 tuens , at norma tamen et regula , qua omnis nititur Fides rationalis. Faucis adhuc 

 videndum est, quid tandem de natura Animi humani ex rationis auctoritate ej usque 

 tamquam fide nixum tenendum sit? 



2. 



" 



Animus est natura a Corpore seer eta , simplex et est persona. 



Quae igitnr hac in re Rationis fides, tamquam immediatum sui ipsius conscientiae 

 effatum , nos doceat, neminem fere, qui accurate ad se ipse attendit, facile Jatcbit. 

 Haec autem conscientia unicus fons est, ex quo quaevis cognilio philosopha hauriri 

 possit ; quern qui non adeant philosophi , qualem proferant philosophiam , videant 

 ipsi. Iliad sane, cujus immediate nobis sumus conscii, quin revera ita sese habeat, 

 non est quod dubitemus (i). Verum quidem est, nullam ipsius Animi naturae no- 

 bis esse conscientiam , adeoque hujus ope nihil de ilia posse cognosci ; at vero ac- 

 tionum , quas in nobis efficit Animus , bene nobis conscii sumus. Has autem si 

 consideramus et comparationem inslituimus, fides nostra rationalis facile eo pervenit, 

 ut Animnm credamus naturam esse a Corpore secretam, simplicem.et esse personam. 

 De singulis breviter videndum est. 



Nimirum nobis conscii sumus nostri ipsorum et rerum extra nos exsistentium, atque 

 utrumque distinguimus ; nos ipsos vocamus Homines , res externas Mundum. Distin- 

 guimus etiam in nobis ipsis internum quid, quod Animurn, atque externum, quod 

 Corpus dicinius. Si porro ad illas Animi actiones attendimus, quae sensuum ope 

 efficit, distinguimus ipsas Animi operationes ab instrumentis sensuum corporeis, per 

 quae agit, et in utrisque maximam agnoscimus diversitatem. Ita in res externas oculis, 

 auribus vel digitis inquirentes , non solum rerum objectarum proprietates percipimus 

 casque ita sese habere, quales nos eas deprehendimus , judicamus; sed eodem quo- 

 quo 



f i ) Cf. Krug, Fundamental-PhilosopbU Th. I. Abscb. 2. . 40 sqq. 



G 3 



