6 DANIELIS TIEBOEL SIEGENBEEK 



civili ; nam cum singuli jura sua defcndere nequeant , quid melius atque magis con- 

 gruum, quam ut sese conjungant,societatem ineant v atque sibi invicem auxilium prae- 

 stent? Singulorum eniin vires, hoc modo in unum collatae, potestatem efficiunt aliis 

 longe supcriorem , quaeque facile aliorum insidiis obsistere possit. Non dubito igitur 

 jurium securitatem, eorumqne contra eminent omnino injuriam, undecunque imminen- 

 tem, defensionem civitatis finem dicere. 



Sunt quidem nonnulli , qui in felicitate aut salute promovenda ctvitatis praeci- 

 puum saltern finem collocant; verum minus accurate. Hoc si admittatur, maxima sae- 

 pe in civitatem redundare possent incommoda. Etenim accideret sic, ut civitas per 

 omnia ecclesiae esset subjecta. Quid enim est terrestris ilia felicitas , quam praeberet 

 civitas, si comparetur cum aeterna felicitate, cujus causa instituta est ecclesia? Ne- 

 que tamen corruunt ita omnia , quae ad promovendam felicitatem instituta sunt , 

 quippe quae facili negotio ex eo, quern statuimus, civitalis fine derivari possunt. Alii 

 rursus civitatis finem in augenda promoveudaque perfectione ponunt. Verum quo- 

 modo civitas homines directe perfectiores reddet, cum neque ingcnii cultns, neque 

 vera morum emendatio externa vi et coactione promoveri , nedum absolvi possit , 

 sed utraque a libero pendeat usu earum , quibus praediti sumus , ingenii rationisque 

 facultatum? Negandum non est, perfectionem remotum quodammodo efEcere civitatis 

 finem, atque ex proprio fine per consequentiam exspectari posse. Cum autetn ne- 

 cesse sit, ut proximus ille finis talis sit, quern civitas assequi possit ac debeat, quem- 

 que civitatem assequi omnium intersit, qtiis non videt, eum optiine in jurium tutela 

 ac securitate poni (i)? Nemo sane est in civitate, quin jura sua salva atque Integra 

 esse cupiat , quin haec ei a civitate praestari posse credat. Ne quis autem dicat, so- 

 cietatem civilem in angustiorem redigi naturae locum. Cogitet tantum, soblata ju- 

 rium 



( i ) Singula auctorum nomina, qui noblscnm faciunt , aut contrariam dcfendimt sentcntiatn , citare supervacanetmi 

 duxi , praeseriim quUm haec tantum scribantnr, ut, quid mi hi probabilius videatur , indicem. Caetcrum c<jnferri 

 possum ca, quae habet consult. HOMAN, in dissert, de delictis peregrinorum eajue pttniendi rations, Gronitigae 

 18113. fg. 14. Teiiendum autem, liic non attend! illud , quod singuli homines forsan per initam civitatera voluerint. 

 Vid. clariss. SROS, Lehrbuch der pHlosophischcnrechts-vfissenschaft. S. 290. ,,Der Zweck des Staats, als einer 

 aiisserem vereins, ist das jcnige, was alle im Staat durch unt mit ein andcr zu erreiclien suchcn kunncn , nicht 

 aber das jcnige was jeder einzelne fiir sich vermittelik dcs Staatszweks zit crroiclicn sucht;" et : doctiss. LENTZ , 

 Dissert, de forma consocialionis civilis , Groningae 1818. pag.s6. ,,Tciiendum est, iirquit liic, universalera non 

 quidem haberi posse finem , qui cum eo pugnat , quern homines universe sibi possunt ac debent proponere , sed 

 simtil tenendum est, non omnem , quern singuli sibi rccte proponunt finem , ideo civitatis finem esse posse. Scilicet 

 ,, in fine civitatis requiritur, ut tale quid sit, quod cntia intelligcntia et rationalia vclle potuerunt ut civitatis sit." 

 Forsitan Igitur hue sunt referendae eorum opiniones, qui putant aut hominis naturam, qua ad vitam socialem impelli- 

 tur, aut defensionis necessitatem ntque injunae metum , quo debiliores sese validioribus volentes adjunxertmt, civitatis 

 incundae causam fuissc. 



