RESPONSIO AD QUAESTIONEM JURIDICAM. 7 



rium securitate, sanctissima quaeque in civitate labefactari , omnium bonorum, quin 

 etiam ipsius vitae tolli integritatem. 



Vidimus jam, qualis nobis dicendus sit civitatis finis, atque quam ob rem homines 

 in civitatem coeant. Verum undenam hoc civitatis jus originem coepit? Nobis qui- 

 tfem non dubium videtur , quin ex pacto sit derivandum. Singuli civitatis socii sibi 

 invicem promittunt, se jura sua salva praestituros , singuli aliquam quasi libertatis 

 suae pattern remittunt publicae utilitatis gratia. Omnis nimirum hominum conditio , 

 qua jura eorum vel augentur, vel diminuuntur, intelligl nequit sine accedente con- 

 sensu, sive is expresse declarator, sive ex rebus ipsis et factis, vel non factis effi- 

 ciatur (i). Quidquid igitur dicant alii, qui sive ex obscuro universi organismq, 

 vel ex ipsa hominis indole, aut indelebili naturae lege, ut potentior imperet, pa- 

 reat debilior, civitatern derivare volunt, non attendunt juridicum ejus fnndamen- 

 tum, in pactis positum. Neque pactum illud merum est figmentum. Ubi plures per- 

 sonae constanter eas suscipiunt actiones, quae communem quemdam spectant finem, 

 quasque suscepturi non fuissent , nisi alter alterum, eommunis illius finis assequendi 

 gratia, secum conjungere voluisset, adest pactum, adest eo paeto innixa societas. Ne- 

 que facta hie sunt vetustate quasi obliterata; ipsi cjusniodi pactum contraximus, atque 

 quotidie contrahimus. Singuli cires jurium suorum tutelam a civitate exigunt ; vicis- 

 sim civitas ab unoquoque obedientiam postulat. Quid autem est , quod pacti naturam 

 efficit? Nee verba sane, nee seriptura , sed ipsa ejus, quod in eonventionem venit > 

 praestatio, praestationis ab altera parte faciendae gratia facta (2). 



Neque his omnis omnino eivitatis notio absolvitur. Primum enim postulat ejus 

 natura , nt aliquem terrae tractum sibi habeat subjectum. Quum enim societas ad 

 arcendas universe jurium laesiones sit composita, requiritur , ut quae ad hanc defen- 

 sioueni praestandam sint necessaria , sibi comparare possit. Quomodo autem , si per 

 yarias ac dissitas regiones dispersi viverent cives, conjunctis viribus sese contra pe- 

 ricula, ab aliorum improbitate ac naturae vi imminentia, tuerentur? Insuper debt lo- 

 cus ille, quern incolunt, iis proprius eorumque dominio subjeGtus esse. Territorii 



no- 



f i) Est liaec plurimorum etiam doctrina, quos omne laudat DE RANITZ, Lubet a.Terre ea , quae liac de re mo- 

 nuit vir clariss. KLUITIUS. Wij mensclien , wij zijn alien in den natuurstaat elkander volkomen gelijk , gelijk in 

 vermogens , gelijk in regten. Aan niemands wil en eppermagt , dan die der Codheid en der gezonde rede , on- 

 derworpcn , kennen, noch erkennen wij eenige wetten, door anderen gemaakt, en kunnen van niemand tot iets 

 ,, verpligt worden , dan waartoe wij zelf onze toestemming gaven. Kan bet gezond verstand imraer deze waarheid 

 wraken, of in twijfel trekUen ?" Vid. ejus Oratio over het mtstrui-k van het Algemeen Staatsregt , peg, 4. 



( 2 ) Non prorsus necessarium videtur de pacti illius divisione agere. Sufficiat earn indicavisse. Pactum unionif 

 tfficitur coramuni omnium voluntate jura singuloruin et universorum tuendi ; pactum subjection!* est eommunis ille 

 consensus, quo cuidam personae luorali seu pliysicae jns tribuiuir subsidia ad proposituui flnem asscqiicndum cligsiw 

 di atque adhibendi. 



