

13 DA.NIELIS TIEBOEL SIEGENBEEK 



eniin, credo , facile perspicit, dum aliquem stricto gladio in me irruentem praever- 

 to, eumque ipse interficio, me poenam non infligere , verum vitam potius meam de- 

 fendere. Neque minor de praeventione (quae dicitur) esse potest dubitatio. Pri- 

 mo enim tenendum poenae fundamenlum, uti vidimus, positum esse in actione prae- 

 terita , secus ac hie, ubi laesionis futurae metus , ej usque avertendae cura causaox 

 mali continent. Accedit quod, ut verissime dixit Cicero, nee cui concedi sine summo 

 periculo possit, ut earn jure possit occidere, a quo metuisse se dicat, ne ipse poste- 

 rius occideretur (i). 



Est igitur, ut , quae superius dicta sunt, verbo repetamus , poena civilis malum , 

 quod propter actiones commissas , leg! contraries , alicui a civitate infligitur. Videa- 

 mus nunc, quo consilio et quo jure illud fiat (2). 



Ex iis , quae hucusque de diversa , quam sibi fingiint nonnulli , poenarum notio- 

 ne atque scopo disputavimus , apparet, ni fallor, quaestionem de vero earum fine 

 esse gravissimam. Dicere autem non attinet, me hie tantum agerc de proximo fine; 

 ultimum enim in tuenda omnium securitate quaerendum esse omnes consentiunt. 



Equidem, FEtTERBACHIl auctoritate motus, primo distinguendum arbitror inter poe- 

 narum constitutionem , et exsecutiouem. Poenae ideo constituuntur , ut omnibus fir- 

 miter persuasum, sit, maleficia excipi incommodis , commoda eorum longe super au til) us, 



af- 



CO Miror, qui fieri potuerit , ut multf Juris Criminalis pcritissimi hanc praeventionera poenarum fmem dixerint ; 

 sunt illi Wielandus , Kleinschrodtus , Grolmannus , Moserus, Sententiam eorum multis refutavit FEUERBACHJUS , 

 Revis, c. 2. Observandum autem veJoslmilitudinem injuriae a maleficis in posterum metuendae nequaquara idoneura 

 praebere puniendi fundamentum. Etenim eodem redit , ac si jure quodam utamur , dum ignoramus , utrum re vera 

 jus illud liabeamus ; quod sane absurdum esse , nemo non agnoscet. Turn si sibi constare velint hujus sententiae 

 patroni non ex commisso antea delicto tantum, verum aliunde etiam de futuris lacsionibus gravis oriri suspicio po- 

 test. Jam igitur civitati concedendum ut, praeventionis jure , quemlibet civem suspectuin verbcret, cruder, quin etiam 

 yitam eis adimat? ( FEUEaDACH, p. 86" et 87 ). Denique ex hac doctrina et illud sequitur, vanas esse leges poena 

 les. Quo enim inserviunt , nisi secundutn eas sententiam ferre teneatur judex, quod hie, ubi es imminentis peri- 

 ci'.Ii magnitudine pocna sit definienda, locum habere nequit? Quis enim dixcrit singulis criminum gradibus poenas 

 esse adaptandas? Nulla tanta, inquit OWNCTILIANUS, Dtclam. 331. potuit esse providentia eorum , qui leges com- 

 ponebant , ut species criminum complecterentur. Nam et semper caventes nequitia vicisset , ac jus ita multiplex 

 ac ilifTusum csset , ut pro incerto Inberciiir ignotam." Perliibent quidem adversarii leges eo valere, ut norrnam 

 judici proponant; verum tune non tantum poena, sed plurima alia, causa, occasio, modus, tempus , essent ad- 

 dcndt, ita ut potius librum scliolasticum , quam legum codicem efliccrent, Conf. porro OERSTED ul/er die Grundre- 

 geln dcr Strefgesctzgebung peg. 79 ieyq,. 



(2) Quae enim plura de discrimine poenam civilem inter et moralcm dici possent, hie, quoniam proposito 

 nostro sunt aliena , omittemus. Plura ea de re liabet dar. COCK, /. /. pag. ifi 18. ConlT. porro quae idem Vir 

 Clariss. attulit id refutandara cum eorum sententiam , qui poenarum finem in exaequatione mali cum yitiositite 

 (_Jie moralisclie F'crgel<lung}-thei>rit') ponunt , turn eorum, qui omac puniendi jus derivant ex imperativo cathcgori- 

 co. Pertinent hue KANTIUS , GO.NNERUS alii. Neque etiam video, quomodo , ut recte ostendit vir clariss., talio 

 idmitti irossit , atque quaenam teiienda sit in poems definiendis ineusuia. Priorcm sententiam e recentioribui tiiitus 

 rst IIENKIUS, Lthrtuch dcr Strafrtchttvittcntchaft. 



