it DA.NIELIS TIEBOEL SIEGENBEEK 



mentibns agitamnr animi perturbationibus) longius ah axe remotus , praepOndert 

 onus longe gravissimum. Cum igitur lanx, mala gravior plerumque sit quam bona , 

 huic quod deest ponderis, poena erit compensandum. Quod si feceris, nihij amplius 

 erit, quod ad delinquenduin invitet homines. Nulla enim voluptate proposita non 

 magis ad delinquendum animus impellitur, quam libra, nullo pondere aut vi moventc , 

 in alteram inclinatur partem. Quodsi autem poenam paullo majorem feceris vo 

 luptate cum delicto conjuncta, eo minus erit metuendum, ne quis rem appetat, quae 

 jam tola mala est , cam universum maleficii cominodum pocna jam compensetur , 

 quin superelur etiam. 



Ex hoc igitur exemplo facile intelligitur , poenarum constituendarum ftnem universe 

 esse , ut a deiictis homines deterreantur , indlta iis persuasione , emolumentum ex 

 delicto natum secuturam esse poenam, ejus utilitatem longe superantem. Verum , 

 quo firmius unicuique persuasum illud sit, excogitanda ratio est,, quae necessariam 

 dcclarat utriu^que conjunctionem. Nam eo nequaquam sufficit, quod saepius, quod 

 vulgo puniantur maleficia. Hinc sequitur f requiri , ut lex ejusmodi poenam mine- 

 tur : lex enim generalis est, ad omnes indistincte pertinet (i); neque dubium es.se 

 potest, quin tale jus civitati competat. Poenis enim minandis neminis libertati ali- 

 quid detrahitur, neminis jus minuitur, quin imo civitati, quippe juris tuencli gratia 

 contractae, ejusmodi officium incumbere, aflirmare non dubito (2). 



Sola poenarum comminatione , ut supra vidimus, nou omne hoc absolvitur nego- 

 tium. Nimirum si illud efficere velis, ut in officio contineantua- homines, non sulBcit 

 poenam lege scriptam, atque cum actione illicita conjunctam esse ; sed re et factis 

 illud patcre debet. Requiritur, ut ipsa poena, ubi maleficium, a quo veluli conditio- 

 nc pendet, locum habuerit, iufligatur, atque cpnspiret ita exsecuiiva, quae dicitur, 

 et legislatoria potestas ; quapropter praeclare LEIBNITIUS, Thcodicee I. 6'^.y. ubi 

 sapiens legislator minatus est, ad constantiam ejus pertinet actionem non relinquere 

 c impunitam, etiamsi poena ncmini ultro corrigendo utilis foret, quamvis sapiens ni- 

 hil , nisi quod couvenit, promittat" (3, 4). 



II It 



Cl ) Vul. quae ca dc re habet FEUERBACK, Rcvls, pag. 41. 



(2) Quo magis liacc , quae d'ximus , coniirmemur , auctoritatem afferam clariss. cocx, /. /. pag. 25. Ut 

 a, ijitur paucis orationcm contratiamus , inquit, simima ilisceptacionis eo redit. Leges , poenam minantes , ideo san 

 ciuntur, ut firmittr sibi persuasum hnbcant omue'5, malclicia excipi incommodis, comtnoda eorum superantibui , 

 atque ita criminum illecebris nan capiantur, sed potius a dtlictis sese abjtineant, seu, quod eodera redit, finu 

 poenirura constitueniiarum in co positus est , ut coactu psychologico omncs a deiictis refrenentur." Quod ad poe- 

 nts igitur constitucndas, verum est ^ENECAE effatum de dementia c. \6, nemo prudens punit, quia peccatum 

 ,, est, sed ne peccetur. Revocari enim praeterita aon possunt, futura proliibcntur." 



t 3 ) Conf. FEUERBACII, Rci'is. pag. 50, 51. et 143 145. ct SERVIN de la legislation crimlmllc , pag. 40. 



(4) Cum jam diutius, quam par est, in explicanila omiii liacce quaestione fucrim commoratus, con^ulto indicare 



prae - 



