RESPONSIO AD QUAESTIONEM JURIDICAM. 3 $ 



tationem satis probabilem duco. Arbitratur, quod ad delicta foris ad versus civitatem 

 ejusve cives commissa, nullum adesse de jure puniendi dubium , dummodo in Ula ci- 

 vitate doinicilinm habeat delinquens. Obligatio enim, quam homines, civitatem in- 

 euntes, secum invicem contralmnt, brevi quadam delinquentis absentia non dissol- 

 vitur. Facilis etiam esset violandi leges, turbandique publicam quietem occasio, si ci- 

 ves , dum in alieno morarentur territorio , civitatis suae leges impune possent infrin- 

 gere. Inpriinis autem bane doctrinam ideo admittendam esse censet, quoniain alio- 

 quin plena criminum , in mari perpetrandorum , venia navigantibus concederetur , 

 quippe qni in millius civitatis territorio degant. 



Licet non diffiteor, objectionem bane rem non plane conficere, magnam tamen 

 rnihi habere videtur veri speciem. Fuse earn refntat WENSIUS p. 56 45., cujus ar- 

 gumenta, quoniam tota quaestio ad alium pertinet juris locum, non oinnia memora- 

 bo. Distinguendum putat inter delicta, in litore portuque commissa , atque ea, quae 

 in alto mari fiunt. Haec etiam ex sua doctrina juste puniri existimat, quoniam ci- 

 vitas , quae navem , suis civibus instructam, e portu exire sinit , intelligi nou potest, 

 eos sine lege et jure certo ventis fatoque committere , sed navigantibus, in ipso 

 etiam mari, suam tutelam spondere , quamdiu in nave sint habitaturi, neque extraneae 

 gentis defensione gaudeant, ideoque rein ita esse habendam, ac si navis pars sit civi- 

 tatis, a qua ad her fuit parata, cuj usque cives continet. Ultimum hoc improbat OER- 

 STEDUS, necessarium non existimans ad ejusmodi confugere praesumtiouem, fallacem 

 nimirum et minime validam ( i ). 



Ita praecipuorum de jure nostro scriptorum sententias exposuimus. Apparet eos a 

 longe diversisproficisci principiis, itaut, in definienda quaestione, disparibus , quiu 

 etiam contrariis nonnunquam utantur ratiociniis. Neque mirum. Multum, ut quis- 

 que, vel me non monente , animadvertet , hue facit, quemnam statuas poenarum fi- 

 ne tn , qnodnam fundamentum. Illi v. c. , qui in emendatione , in talione , poenaruin 

 finem collocant, multo minus alteudere ad loci diversitatem personarumque qualita- 

 tem possunt , quin et debent, quam qui alias sequuntur theorias. Quum autem, in ex- 

 plicanda quaestione, a reliquis fere omnibus scriptoribus dissemircni , utile atque ope- 

 rae pretium duxi eorutn tamen adjungere sententias. Quodsi in aliquam forte iuciderim 

 vituperationem , quod a longiori abstinuerim singulorum auctorum refutatione, dupli- 

 cem mihi videor habere e&cusatiouis causam. Primo verebar , ne sic in justo majorem 



mo- 



C i ) Quamvis rneum non sit, quaestionem hancce decidere, idque Itibens doctioribus relinquam , animadvertisse 

 tamen liceat, arguments, quae afFert WENSIUS, magis videri ad politicas rationes, quam juris principia pertinere , quod 

 ipse vir doctiss. in superioribus vehementer improbavit. Quod v. c. observans fr.ndamentum illud , ab OERSTEDIO re- 

 jec turn, non fictum esse in scholis doctorum,in iisque tantum receptum, verum ab illis etiam agnosci , qui de gcnn'um 

 jute ex usu et consuctudine judicant , Napoleontis allegat verba, dubito, an multum habeat auctoritatis. Reputate 

 tantum notissimum Imperatoris dictum : Qu'est ce que le droit dis gens ? It droit du canon, 



D 



