aS DA.NIELIS T1EBOEL SIEGENBEEK 



i 



Inter eos, qui, in priore quaestione, a nobis divortium fecerunt, sunt nonmilli , qui , 

 laesa civitate, puniendi jus agnoscunt , quemadmodum FEUERBACHIUS, et SALCHO- 

 VIUS (i). Rationem addunt , quod ita suae tantum securitati prospicit laesa civitas, 

 poenam infcrens. 



. 2. 



Quid juris sit , si cicis extra civitatem adversus alteram civitatem , ejusve 



civem delictum commiserit. 



Quemadmodum in superior! , sic h. 1. videbimus singulos fere interpretes diversam 

 proposnisse sententiam. Quoniam autem pleraque, quae attulimus, argumenta etiaiu 

 hie valeant, in hujus quaestionis expositione breviores esse poterirnus. 



Sponte patet, omnes illos, qui in praecedentibus negando responderunt , hoc loco 

 in eadem perseverare opinione. Nam quomodo, si civitati, foris a cive delicto laesae , 

 delinqueiitem r punire non liceat, haec civem poena afficiet, qui adversus alteram ci- 

 vitatem delictum cominisit? Fecit hoc, ut FEUERBACHIUS, qui civitati a cive laesae 

 jus puniendi concesserat, hie illud non admittat (2), licet alio loco (/?". 7.) ex ra- 

 tionibns, e politica et jure gentium depromtis, patriae non deneget jus poenam sumendi 

 secundum leges civitatis extraneae, ubi delictum locum habuit, eo in casu, quo ipsa 

 civitas laesa illud petal. 



Neque desunt tamen , qui hie etiam poenam a civitate , ad quern pertinet delinquens , 

 juste sumi perbibeant; quorum rationes minus probandas esse existimo. 



TITTMANNUS (5) arbitratur, in casu proposito, civitati, cujus civis est delinquens, 

 plcnius competere puniendi jus, quam alteri , delicto laesae. Jus illud iiiti putat vin- 

 culo , quod imperantem inter et subditum intercedit. Nulla enim civitas, inquit , ab 

 altera plus postulare polest , quam ut puniat Jaesioues, ab ejus subditis suis civibus 

 sibique ipsi illatas. Nulla contra civitas alteri plus concedere potest, nisi obligalionem 



in- 



q'.iilnis ABFGGIUS inter cos , qui hie pocnom jure infligi ccn.sent, refcftur. Vid. Neues ArMf des Criminalrtc/it , 

 torn. 4. . 3. p. 3?4. Atfirmnt tantum hoc casu injustum non fore, si malura infcratur, verum ncquaquam dicit ma- 

 him illud esse poenam. Quin imo in fine opusculi diserte docet, sc poenam non intellexisse i die heantwonung der 

 t'rajjen, nach welche gesetzc ein Scaat die im Auslande begangene verbrechen zu beurtheilen habe, fait ganz weg, 

 Midem zu zeigen gesuclit wurde, dass das ganze Strafrecht nicht gegrilndet 1st." Vid. diss, laud. p. 54.. in nota. 



( I ) Vid. FEUERBACH Themis p. s8t. et SALCHOW Lehrbuch J. 28. 



( 2 ) Vid. FF.UERBACH Kritik des Klsinschrodischen Entwurfs. II. 4. scqq. 



(3) Vid. die Strafrechtspjlege p. 21, 22. Sunt haec praecipua, quae a Tittmanno afK-runtur, argumenta; quae 

 enim addit, minoris vidcntur momenti. Tiiiiendum, ea ad utramque pertinere quaestionis partem. Perspicere autcm 

 non possum, undenam sua hauserit VVensius , affirmans, quod ad delicta, a cive peregre adversus extraneum perpe- 

 trata , Tiumannum propter rationes, e praeventionis jure depromtas, jus puniendi agnoscere , quoties raanifesta est 

 delinquents perversa voluntas. Nam in loco, quern allegat, Strafr. p,n.i., simile quid non deprehendi. 



