RESPONSIO AD QUAESTIONEM JURIDICiiVI. 55 



Aliud est, si obligatio aut pactuin intervenerit ( i ). Recte etiam existimat TITT- 

 JtAKNUS (2) , civilatem, nisi pactis vel consuetudine aliud invaluerit, obligatam noa; 

 esse civitati laesae denuutiare , reos in territorio suo morari. Argumentum inde petit, 

 quod civitas , ratione alterius civitatis, teneatur tantum earn in jure suo vindicando non 

 impeilire. Verum minus accurate inde concludit , civitatein deditionem rei , a laesa ci- 

 vitate petitam, non posse denegare. Niaiirum aliud est, alterum in persequendo ju-. 

 pe non linpedire , aliud coucedere , ut altera civifas imperare possit , quid iu altera sit 

 agendum. Hinc non miramur , quemadmodum TITTMANNUS, ejusmodi deditionem 

 saepius simpliciter fuisse negatam ( 5 ). 



CONCLUSIO. 



..... ...... 



Ita, ut potui, non ut volui, quid mihi de puniendis delictis, lege civitatis veiilis, at- 

 que extra ejus territorium commissis, dicendum videatur, indicavi. Plurimas viroruru 

 doctorum opiniones leviter refutavi , atque , ut spero, meam de quaestione opinionem 

 genuinis superstruxi Juris Criminalis principiis. Neque tamen omni causa me libera- 

 tam credo, nisi prius investigavero , secundum quasnam leges in ejusmodi crimiuibus 

 judicandn.ru sit. Disquisitio liaec summis involuta est difficultatibus , non quidem ex 

 rei gravitate, verum ex variis potius iuterpretum. commentis orta. Neque lubet tamen, 

 rein quam diligentissime enticleare ; simpliciter prae-cipuas alioruin recensebo senteii- 

 tias, meamque subjungam (4). 



Missis igitur omnibus iis quaestionibus, quae hoc loco magno numero mover! solent, 

 duas tantum. diversas .memorabimus opiniones, quibus omnes fere aliae continental-. 



Non- 



(l) Aliud est, utrum civitati jus cotnpctat, hujusmodi delinquentem tradendi, quod, ni fallor , affirmandum est 

 Conf. omnino de tota liacce quaesttone DE RANITZ. Comm. laud, p. 22, qui porro fag. 24. dijudicat, quid de tra- 

 dendis delinqucntibus txteris praecipiat prudeiuia civilis. 



C 2) Vid. Strafregtfpflcge p, 14. 



(3) Nobiscum facit MARTENS /. /. . 101. Le cas des traitds cxcepti?, n'est qu'une complaisance, qu'on petit 

 accorder , od refuser, sans blesser le droit des gens, dans le cas ou Tindividu aurait dejh (Std traduit dcvant le ju- 

 j, ge , qui reclame le fugitif. et porro . 103. la poursuite amide d'un cr ; minel,eta plus forte raison son arrestation 

 ^et son cnlevement sur un terriioirc (Stranger, de iticme que sa transportation, ne peut done se justifier, qu'en vertu 

 jjd'une permission spe'ciale, d'une convention, d'une servitude de droit public." 



C 4 ) Quodsi haec uiea exponendi ratio alicui minus probanda videatur, hanc afferre liceat excusationis causam , 

 quod nonnulla de hoc argumento scripta inspicere non potuerim. Pertinet liuc, MOHL de furibui et obligalionOitis 

 tpecialium Germaniae rentmpublicarum, inter se in cxercenda jurisdictions criminal! , obviis; GUTJAIIR. de cxhfti- 

 tione deliiqutntlum, secundum principia juris publici universal!* gentium Romanl ac Saxonici. Specim, I. et II. 

 BusciiLEii Comm. de principiis juris publici et gentium , circa comprchensionem , punitionent , vel remissionfm peregri- 

 nor urn , qui in alieno territorio deliquerunt. Getting. 1810. WIESAND. Programma de reo secundum leges loci, ub. 

 ieliquit , non semper puniendo ; in Observ. Juris Crimin, Spec. II, 



E 3 



