COMMENTATIO DE QUAESTIONE THEOLOGICY. a? 



possil intelligi" ( i ). Itaque a talibus potius abstinendutn locis suadet , quae, 

 quamvis planissime dicentis versentur eloquio, vis tamen a vulgo auditorum. iutelli- 

 gi possint: in id autem semper incutnbendum esse , ut vera, eliamsi intellectu dif- 

 licillitna , quae ipsi jam percepimus, cum quantocunqtie labore dispatatiouis ad alio- 

 rum intelligentiam perducamus ( 2 ). 



Perspicuitatem multum quoque juvare verborum usum atque delectum et Augus- 

 tinus j am observavit , dicens(3): Evidentiae diligeiiteai appetitum aliquaudo negli- 

 gere verba cultiora , nee curare, quid bene indicet , atque intimet, quod ostende- 

 re intendit:" unde oritur diligens quaedam negligentia quae tamen sic detrab.it 

 < ( ornatum , ut sordes non contrahat". Qui ergo docet, vitet omnia verba quae non 

 decent: et si pro eis alia Integra, quae intelligantur, potest dicere , id magis eli- 

 gat. Si autem non potest, utatur etiam verbis minus integris dum tamen res ipsa 

 doceatur , atque discatur integre" ( 4 ). 



2 Q . Ad perauadsndum aj>tus. 



Sed non suflicit , tantummodo intelligi , quae dicat Orator sacer. Accedat per- 

 suasio (5) apud auditores necesse est, de veritate eorum , quae jam intellecta sunt. 

 Quapropter et ejusmodi ratione dicendi uti debet doctor Chrislianus , quae sit ad 

 persuadendum apta. 



Hanc vero vim Augustinus imprimis dicendi generi , quod submissum vocat tri- 

 tuit, quo vera scilicet dicta essc deinoiistrentur (6). Ilia enim dictio subinissa 

 plerumque dissolvit difficillimns quaestiones , et inopinata manifestatione dcmonstrat 

 dum sentcntias ccutissimas , de nescio quibus cavernis, unde non sperabatur, eruit 

 atque osteudit: dum adversarii coiivincit errorem et docet falsum esse , quod ab 

 illo dici videbatur invictum: ct hoc quidem maxime , quando adest ei quoddam 

 decus non appetitum , sed quodammodo naturale" (7). Haec ergo magnuiix usum 



prae- 



( i ) Ibid. Cap. VIII. 



( 2 ) Ibid. cap. IX, 



( 3 ) Ibid. cap. X. 



( 4 ) Est omnino praeceptum observatu semper dignissimum , sed quod ad Patres Latinos ipsos attinet , nimii 

 saepe fuerunt in verbis cultioribus negligendis, unde barbara adeo dicendi ratio orta est. Ilorum edocti exemplo 

 lianc addimus legemt ne quis verba, indoli linguae, qua scribat , contraria fabricetur, et novas inducat tencbra;, 

 male sedulus perspicuitati incultae curans : de hoc Angustini praecepto valet Dclphicmn illud : [af&v aym. 



(5) Vox pcrsuasio duo continet, quae belgice duobus vocabulis exprimuntur: overtuiging &n ovsrreding, illud 

 h. 1. nos velle sponte apparet. De hoc discrimine Vid. BUir in: Lessen over de redekuns? etc. P. II. pagt 

 191 sq. 



C 6 ) Ds doet. Chr. C. XXV. 



C 7 ) Ibid. C. XXVI. 



