O R A T I O. 17 



nus ostentans suam , quam cclare frustra studens , eo gratiosior apparere so- 

 let; sic et nativ^ sud pulcritudine habct ilia Religio, quibus viris quoque po- 

 litissimis et semper placuerit, et placeat adhuc, perpetuoque sit placitura. 

 Atque ad formam , qua divina edit oracula , animum altendentes , quid est , 

 quod, ubi JESUM majestate simplici, aut PAULUM graviter, subtiliter urba- 

 neque dicentem audimus, PEMOSTHENIS vel CICERONIS eloquentiam , aut 

 PLA.TONIS acumen salemque Atticum, adeo desideremus ? 



O Religionem admirabilem, quam, quo diutius consideramus , eo faustio- 

 ra posteris per earn eventura auguramur! Namque inest ci invicta quaedam 

 vis, qua cuncta, quae in ejus perniciem tentantur, nutu suo a se depellat. 

 Quidquid vero in se recipere potest, recipit continuo, atque singulis et uni- 

 versis, quae sibi oblata vidct, ita utilur, ut co ipso nobis appareat, quam 

 immensas cujusvis generis divitias sinu complectatur. Quid igitur damni ti- 

 rneamus , quod hnic Religioni increscens ingeniornrn eruditio paritura sit? 

 Abundet genus humanum orani, qu4 possit cognitionis ubertatc, nos praesa- 

 gimus, fore, ut ea quoque Christi doctrina laete exsultet. Quin etiam tempus 

 inihi videor videre, nee erit inanis haec vaticinatio, quo, vigente qua- 

 rumlibet doctrinarum omnisque humanitatis studio , bis auspiciis ipsa ReJigio 

 pulcherrime florcat. Tune igitur, A. A.! hominum ingenia nullis non disci- 

 plinis literisque elegantioribus excolentur. Philosophia , suis circumscripta 

 cancellis , mentem acuet , et minus in inutilibus perscrutandis , quam in sa- 

 lutaribus tradendis atque exponendis versabitur. Nihil vero praeclari in lu- 

 cem producet sapientia humana , quin illud ad Religionem divinam continuo 

 transferat. Quae, minime ingrata, largiore vicissim manu, tanta retribuet 

 hominibus, quanta in eos conferre una potest, puram dico plenamque re- 

 rum Divinarum notitiam, dulcem animi qmetem, felicitatem sempiternam. 

 O faustissimum ilium , et , pulsis tenebris , splendidissimum diem ! Sic igi- 

 tur fiet, ut ex intimo Religionis sacrario eliciatur ac proferatur , quod in eo 

 latere ne suspicati quidem unquam fuimus. Sic sancto humanam inter et 

 Divinam sapientiam foedere pacto , ex gratissima utriusque conjunctione opta- 

 tissimus ille rerum nascetur ordo, quo Religio Christiana, qualicunque tan- 

 dem forma se ostendat , omnes omnium regionum ac cujusvis ordinis homi- 

 nes tot tantisque cumulet bonis, ut, unoquoque, pro ratione sua, illorum 

 participe facto , a cunctis beneficae adeo Religionis Auctori , Tutor! atque 



C Per- 



