( 240 ) 



hoe zeer nog tegen de nachtfchaduweri worfte- 

 lende, over den zegen eener aanvankelijke , hier 

 meer, daar minder gevorderde, opklaririg; 



Hoe zou hij juichen , ware deceive meer door- 

 grijpende, hoofd en hart verlevendigende , de 

 twee aspunten der menschheid, waarheid en 

 deugd , met den innemenden , bezielendeti , ze- 

 gevierenden luister, beflralende! Hoe zou 

 hij juichen, hij, die trimmer", in den mensch , 

 het zinnelijk redewezen , en den zoon van Tel- 

 lus, uit het oog verliest: wierd llechts, door 

 moedig (treven , de digte en verdigte fluijer hoo- 

 ger en hooger opgerold; de verbijsterende waan , 

 die merifchen en volkeh in ketenen begoochelt, 

 verdreven ; de melaatfche inbeelding gcreinigd ; 

 en de^demon der zinnelijkheid, die den boezem 

 berocrt, het gcvoel ontvlamt, de vrijheid boeit, 

 aan band gelegd ! 



Hier, Ambtgenooten ! hier, ourerdienaars iri 

 Minerva's tern pel ! roept ons de ftem der 

 menschheid, om de waarheid met het helderftc 

 licht, de deugd met haren edelftcn glans, te 

 doen fchitteren , en haar weldadig fakkellicht , 

 door opklarende en veredelende vorming, wij- 

 der en wijder te verfpreiden. Is ouze tijds- 



ho<- 



