( 239 ) 



gefcheiden van die van mensch , en burger , en 

 volk; over de gruwclleer: het verwatensc 

 middelom het doel te heiligen; de welgeflaagde 

 uitkomst, het zedeloos bedrijf van eenen boos- 

 wicht, de eerlooze ondernemingvan eenenwaag- 

 hals, eer- en roem vol te huldigen; ove? 

 mensch- en volk - ohteerende behandeling , onder 

 wier druk, geen, onbedeesd vreugdegenot het 

 leveri verheugt, en aan velen naauwelijks de 

 fchaduwe van vrijheid gegtind wordt; over 

 de nog blijvende ongelijkheid , niet van waarlijk 

 edele verdienften , inaar ter gunste eener denk- 

 beeldige caste; B over het befpottelijke bij- 

 geloof , hetwelk den Europifchen huiskring nog 

 kan ontrusten 9 met fpook- en toover-fprookjes ., 

 nog kan doen huiveren op hondgehuil en raaf- 

 gekras: en die te midden eener gekuischte 

 godsleer ! 



Ziet daar eenen SimonideiTchen klaagzang, 

 afgebroken, maar niet afgezongen, die, gelijk 

 de beterende zieke, zelf van opklaring getuigt, 

 en te meer, naar mate dezelve het duiflere en 

 gebrekkige, het misvormde en het verkeerde, 

 dieper en meer, inziet. 



En nogtans juicht de Genius der menschbeid, 



hoe 



