( 235.. ) 



Stout op ligchaams fterkte, opbruifchen- 

 de in togten, leven zij, om met Tacitus te 

 fpreken, in geftadig krijg te voeren, of aan te 

 doen. 



Per toekomst onbedacht , behartigen zij net 

 tegenwoordige , door nooddruftsdrang , zelden 

 meer; fteeds traag, zijn zij geneigd ten vadzi- 

 gen lediggang, en deze is de erfvijandin der 

 befchaving: wier eerfteling is gazette nijver- 

 heid, die de kunstkweekende Minerva aanduidc 

 met den olijftak, en de wetkweekende Ceres 

 met de koren-aar. 



In den Barbaar ziet men de verbeelding- 

 kracht , wier wilde vaart het redegebied voorbij 

 vliegt, dikwerf vruchtbaar in een ruim genot 

 van keurige levenszegeningen , en dichtkundige 

 fpelingen van levendig en vindingrijk vernufc, 

 piet zonder gevoel van fchoonheid en teeder- 



heid. 



Maar het gemis van veredelende opklaring 



wordt kennelijk , in zijne on kun de van de dier- 

 baarite belangen der menschheid en in woeste ze- 

 den, in onverzettelijke vooroordeelen en onge- 

 bondene gemoedsbewegingen , die het flaauwe 

 lichc van veriland en rede, het te min verle- 



ven- 



