C 233 ) 



de gouden eeuw van Saturnus. De woud? 

 mensch, die in bosfchen zwerft en in het rots- 

 hoi fchuilt, is wild, en zeer verre af,' van bet 

 kind der gelukkige onfchuld te zijn. In den 

 wilden en den barbaar , is de mensch het verile 

 van de menfchelijke natuur. 



In den hellen glans van dit zonnelicht der 

 menschheid, wordt mensch en volk, gelijk al 't 

 geen Tellus voordbrpngt , gelijk al wat op haar 

 leeft en tiert , door dien der natuurzon, verle- 

 vendigd en verwarmd., opgeluisterd en vere- 

 deld. 



Onder dit gefternte, is het den mensch ge- 

 gund , de ranke kiel der mensdiheid naar de ha- 

 ven jzijner beflemming te fluren, naar zijne 

 volmaking te flreven, en, in het gevoel zijner 

 waarde, naar een nu en eerlang verblijdend 

 levenslot. 



Gelukkig zij geroemd land, en volk, en 

 flad , met die door opklaring veredelend lichc 

 gezegend. Een zegen van waarde , voorzeke r 

 boven prijs: maar die alles, naar berrekkelijke 

 waarde, op i^egten prijs leert fchatten. 



Welk een treurig tafereel doet zich op , ziet 

 men den mensgh, daarvan verileken! -^- Hoe 



ver- 



