Ondcr deze baniere, wordc de mensch in 



in hec gcbied der waarheid, den grooten 

 grondtekst van al hetgeen ter menfchclijke vol^ 

 making kan ftrekken ! 



In hec licht der waarheid alieen vindt de 

 mensch eenen, zoo zekeren als vruchtbaren, 

 bodem yopr onbqdriegelijk heil ^n duurzpm 

 goed. 



Voor den onverduisterden glans der waar- 

 heids - zon , met wier hoogere rijzing de fcha- 

 duwe zich inkort, zwicht her fchijnfchoone 

 dwaallichc 4er vuige meening, en het weer- 

 barftig duister, waarmede , hie;- het lichtfchuwe 

 vooroordeej woekert, daar hen vreesielijk bijge- 

 loof oog en oor beteucert, elders de fliniafge- 

 regte ftaatslist het hoofd verbijstert. 



In haar licht verrijst de deugd in onontleen- 

 .den luister , en doet zij de fchijndeugd blozen. 

 Op haren bodem ftaac deze zpp wankel, als 

 die vast. 



Draagt zij, in de eene hand, de zon, die 

 ; zacht, maar zuiver, verlicht: zij draagt, in d^ 

 gndere , den palmtak , die niet buigt. 



Is haar pad dikwerf moeijelijk en vermoei- 

 jend: haar inzien gaat gepaard met hec zuiversc 



