. ( 105 .5 

 \ 



Jn ! 'k zie haar aanzien hooger kilmtnen , 

 Dan *t immer fteeg voorheen , 



Ecu fchooner zon rijst aan de kinimen, 

 Dan ooit te voren fcheen. 



Die zon , nu luist'rijk doorgebroken , 

 Neigt nimmermeer tot rust : 



Dat vuur van kunstmin , nu ontftokcn , 

 Wordt nimmer uitgebluscht. 



Reeds ziet men een verfchiet van dagen, 

 Dat fchooner toekomsc fpelt , 



Pan vroegere eenw ooit kon gewagen, 

 Of 's lands gefchiedboek meldt. 



Komt dan een' feestzang aangeheven! 



Het Io klink in *t rond! 

 Komt dan een* blijden toon gegeven 



Aan dezen blijden JlondJ 



Die ftond doe onze borst ombranden, 



En vuur* den ijver aan , 

 Om nn, ontdaan van vreemde banden, 



Meer raoedig voort te gaan ! 



Dat 



