( P5 ) 



Ja, als de feniks uit zijne ascti; 



Gelijk APOL uit 's werelds plas, 

 Wen hi) AUROOR' verlaat; zoo zie ik u herryzen^ 



Mijn vaderland! Maar in dien gloor 



Prijkt meest het morgenlicht , waardoor 

 We u 't koor cjer wetenfchap uw' hulde zien bewijzeih 



Hernieuwing wenkt deez' eenw. De mensch 



Verliet de naauwbeperkte grens. 

 Aan burger , denker , kunst en wetenfchap geteekend. 



Eer zij der Vad'ren kunde en vlijt ! 



Maar 't kleed der vroegere eeuwen flijt : 

 De menschheid heeft op ons, als nieuw geflacht, gerekend. 



Mijn vaderland! gij voelt dien drang ; 



Ge erkent , u zelv' tot eer , den rang , 

 Waartoe van ouds Euroop'u, grootseh , heeft uitgelezen. 



Dat vrij het zuiden , in den poel 



Der driest e domheid , wroete en woe/', 

 Gijj met Germanje, zult 's kinds achtb're leidslien wezeti. 



Gij , met Germanje en AlBon , 



Gij kroont Euroop', als met een' zon 

 Van lichtglans, waar de nacht zijn breedgefpreide vleug'len 



Weer, de eeuw ten fpijt, hardnekkig rekt: 



]a , waar hij koor en altaar dekt , 

 lielpt uw verlichtitig, fier, zijn' werkingkracht beceug'len. 



\ 



