C 87 ) 



Maar hoor hem ziel en zinnen boeijen , 



Bij fnarenfpel . en vreugdgefchal, 

 Voor 't fpeeltuig in zijn' handen gloeijen, 



Zijn lied bruist , als een watecval ! 

 Zie, zie hem, met bezielde- ving'ren-, 

 Den blikfem van Gods almagt fling'ren , 



Al's hij met tint en vervven fpeelt; 

 Kniel neder , waar zijn beitel toovert , 

 De koude fleen uw hart verovert , 



En gij verliefc op ? t marm'ren beeld ! 



Waar heen , waar heen? verrukte zanger! 



Bedwing de weelde van uw lied ; 

 De toekomst gaat van wond'ren zwanger , 



Bezing die blijde toekomst niet ! 

 De dageraad is aangebroken . 

 De menschheid en haar regt gewroken, 



De vrije kunst vindt brood en eer ! 

 Verhef u , koor der Zanggodinnen ! 

 De wijsheid leidt haar zonen binnen , 



En Utrecht jviicht en wenscht niet meer! 



A. SIMONS. 



AAN 



