Triomf! de mensch herneemt zijn' waarde, 

 Den rang, dien hem de Schepper gaf( 

 Jlij is nice meer een flaaf der aarde , 



En ftaat zijn' adel Dimmer af! 

 Geweld en list moog hem vervaren , 

 De tijd kan nooit zijn regt verjaren , 



't Is al vergank'lijk , wijd en zijd : 

 De beek, die aan zijn' voecen kronkelt, 

 *(; Geftarnt , dat aan den hemel fonkelt , 

 hij is fcoven grens en tijd J 



Beflemd, om rust'loos voort te flreven , 



Trapc hij den flagboom voor zich ner, 

 En ijlt naar afgelegen dreven , 



En vindt een* vroeger \vereld weer ! 

 Op Tschimborasfo s top te dwalen , 

 In 7 s aardiijks afgrond ne^r te dalen , 



Te zwerven op den oceaan , 

 Is fpcl , voor zijn geducht vermogenj 

 INatuiir beloont zijn roek'loos ppgen , 



En brengt hem hare fchatting aan ! 



Zijn geest fnelt vlugger, dan de winden, 



En rent door 't meteloos heelal, 

 En tracht den naam van Hem te vinden , 



Die eeuwig was en wezen zal ! 

 Die, v66r hem, op den aardbol traden , 

 Geborgen , als de najaarsbladen , 



Verrijzen nit der eeuwen nacht; 

 Het zij zij Vorfien zijn, of flaven , 

 Hij roept hen uit verholen graven , 



En rigt de deugd van *t voorgeflacht. 



Mnar 



