C 



:k zeggen, C en wat ^ an ^, voor den vrijeri BCN 

 tavier heugelijker , voor zijn Koninklijk Opper- 

 hoofd vereerender, zeggen?) het geen Tacitus 

 roemt in Nerva Caefar: hij weet den zoen te 

 5 , treffen, tusfchen de twee afftekendfte zakcn, 

 de oppermagt en de vrijheid". Als op 

 den voorgrond der grondwec , wilde hij deze , 

 als eenige heilige, ondubbelzinnige , voorwaar- 

 de van die, en met gelijken eed, bezworen, gc- 

 rekend hebben. 



Is voor den despoot alles regt , niets pligt ; 

 zijn wil der onderdanen wil ; zijii dunk albedis- 

 fend, alverpligtend; zijn wenk even grenzeloos 

 als zijne mage, aangeeigend door geweld of 

 list, of door beiden: wij eerbiedigen , in Vorst 

 WILLEM, eenen Koning, die zelf, en uit zich 

 zelven , tegen over de hem opgedragene hoogc 

 regten , ftelt zijne hooge pligten. Zijn hem hei- 

 lig de regten zijner krobn : heilig zijn hem ook 

 die van zijn volk. Ziet hij zich bekleed met het 

 hoogst gezag , en met den luister van kroon en 

 troon: hij beklcedt zich zelven, met eerbied 

 voor de burgerlijke voorregten , en met de be- 

 harciging van het vrije volk van Nederland. Zict 

 daar de fchoonfle , maar ook de eenvoudig/le , 



lot- 



