C 174 ) 



iiiet beftorid te denkeh; eene uitkomst* bij wel- 

 ke de wanhopige mensch , verftomd in en over 

 het heilig ondoorgrondelijk diiister vandengroo- 

 ten Godsweg, verfchijnt in zijtie armoedige 

 zwakheid: terwijl de Godheid zich kenfchetst* 

 in heiligen luister verheerlijkt, aanbiddcJijk in 

 magt en rnajefleic. 



Te gevoeliger, te treffendef, te oritzetten- 

 der, moet ons dit landsbehoiid, die volks- 

 herflel, ja! deze algemeene wedergeboorte, 

 zijn, daar de onverzettelijke overmagc , " waaron- 

 ^derwij, magteloos, gekromd lagen, ons roer- 

 loos geboeid hield, onze vernedering, onze val 

 te dicper xvas. En hoe diep, hoe onpeilbaar 



dicp , was deze nice ! Scheen ons dezelve 



riiet gro'ndeloos? 



Zagen wij Neerlands heilzon langzaam tanen ; 

 zagen wij dezelve fpoedig kimmen: wie moest, 

 naar menfchelijk inzien, niet wanhopen aan 

 een troostrijk, een glansrljk , ontkimmen? 



Trouwloosheid t die met geheiligde denk- 

 beelden , en den mensch zoo vereerende , als 

 bekorendc, woorden, vrijheid, gelijkheidv 

 troedcrfchap ! fchaamtelo'os fpech , en mensch- 

 onteereude gcvoelens van vuige zelfzucht en 



fnoo- 



