( 70) 



en de substitute vollediger is (er minder oorspronkelijk hydrog. 

 in het ligchaam is overgebleven), venvijderen zij zich meer 

 en meer in physische en chemische hoedanigheden van de 

 ammonia en treedt hunne individualiteit duidelijker te voor- 

 schijn, Maar altijd blijft zich het hoofdkarakter als schei- 

 kundig ligchaam gelijk, en vertoont zich in de volkomen 

 gelijkvormige wijze, waarop NH 3 en alle organische bases 

 tegenover zuurstofzuren en waterstofzuren zich verhouden." 



Deze hypothese is ook daarom van gewigt, omdat zij voor 

 het vervolg aan het onderzoek van deze ligchamen eene 

 bepaalde rigting geeft, namelijk het opsporen der gecom- 

 pliceerde groepen, die in de verschillende alcaloiden de 

 plaats der hydrog. aeq. van de ammonia vervullen en tevens 

 de beantwoording der vraag: v hoeveel der 3 hydrog. aeq. 

 van de ammonia zijn er gesubstitueerd, en hoeveel blijven 

 er dus nog. over, die gesubstitueerd kunnen worden? Deze 

 laatste vraag kan thans reeds experimenteel worden opge- 

 lost; de eerste is moeijelijker, schoon uit de ontledingspro- 

 ducten van enkele der best bestudeerde dezer stoffen eenig 

 licht ook voor haar schijnt op te gaan. Het is duidelijk, 

 dat de beantwoording dezer vraag ons een aanzienlijkeu 

 stap nader brengt tot de kunstmatige zamenstelling der 

 alcaloiden. Gelijk wij thans reeds in staat zijn, alle alco- 

 holradicalen en zelfs (naar een onlangs bekend gemaakt 

 onderzoek van NATANSON te Warschau)' aldehydradicalen in 

 ammonia te substitueren , zoo zal het ons ongetwijfeld 

 eenmaal gelukken, het hydrog. geheel of gedeeltelijk door 

 meer gecompliceerde groepen van bekende zamenstelling te 

 vervangen. 



Doch zonder ons te verdiepen in de belangrijke gevolg- 

 trekkingen, die hieruit kunnen worden gemaakt, willen wij 

 ons thans wenden tot de meer practische vraag: op welke 

 wijze te bepalen is, of een alcaloid tot de nitril-, imid-, 

 of amidbases behoort, of er geen, een, of twee der oor- 



