( 182 ) 



neder tc slaan door ijzer of zink, en het gewigt van hdt 

 gepraecipiteerde koper te bepalen. 



BRUNO KERL (Dingl. Journ. Bd. 131, S. 234) gebruikt 

 daarvoor ijzer; MOIIR (Ann. der Ch. und Pharm. Novemb. 

 1855, S. 215) wendt daartoe zink aan. Het zink heeft 

 bo ven het ijzer voordeelen, omdat gedestilleerd zink tot 

 dit doel een zuiver metaal is, en in het beste staaf- of 

 draadijzer steeds nog een weinig kool voorkornt, die, bij 

 de oplossing van het ijzer, wordt nedergeslagen, en dus 

 het gewigt van het gepraecipiteerde koper verhoogt. Bo- 

 vendien blijft aan een staafje ijzer, zooals KERL aanwendt, 

 sotns het koper vrij vast kleven, hetgeen dan, wanneer eenige 

 kracht gevorderd wordt, om koper en ijzer te scheiden, 

 soms bezwaar overlaat, of niet eenig ijzer aan het koper is 

 blijven kleven. 



Te regt trekt dus MOHR het zink boven het ijzer voor; 

 ook daarom, dat het zink in zuren eene kleurleoze op- 

 lossing geeft en men dus juister onderscheiden kan of 

 al het koper is gepraecipiteerd, dan dit bij eene gekleurde 

 ijzer oplossing het geval is. Gedestilleerd zink is in zout- 

 zuur geheel oplosbaar. 



Naar MOHR worden nu in eene zoutzure oplossing van 

 het koper, in een porceleinen kroesje geplaatst, behoorlijk 

 met een omgekeerd horologieglas gedekt en verwarrnd, 

 stukjes gedestilleerd zink nedergelaten. Hierdoor wordt, 

 onder ontwikkeling van waterstof, koper nedergeslagen, 

 en de vloeistof meer en meer en eindelijk geheel ont- 

 kleurd, na eerst eene bruine en groenbruine kleur te heb- 

 ben aangenomen. Is de vloeistof nog gekleurd, zonder 

 waterstof te ontwikkelen, dan moet er nog een stukje zink 

 toegevoegd worden, of ook nog eenig zoutzuur. 



Om zeker te wezen, dat al het koper is nedergeslagen, 

 verlate men zich niet op de kleur van het koperchloride, 

 die tot koperchlor-ure eerst herleid wordt, maar neme een 



