hand gcklcurde geologische kaart van Groningen, die in 

 1837 verschenen is, en mijn reeds voor 12 jaar uitge- 

 geven kaartje, zijn slechts als proeven te beschouwen; 

 mijn werk bepaaldelijk nls eene zeer slecht geluktc proeve. 



Eindelijk meen ik, dat dit werk uwe aandacht waardig 

 is, omdat daarbij ecu algemeen stelsel gevolgd is in de 

 wijze van onderscheiding der geologisch verschillende 

 gronden. Van het begin af aan, dat er geologische kaarten 

 gemaakt zijn, heeft men steeds getracht om algemeene re- 

 gels vast te stellen. WERNER heeft er het zijne reeds toe 

 bijgedragen en VON BUCII heeft eenige grondslagen gelegd, 

 die nog veelal door de Duitschers worden opgevolgd; maar 

 nog altijd is men gestuit op de moeijelijkheden, die thans, 

 door het lithographieren met kleuren, uit den weg geruimd 

 zijn. Daarbij heeft men, al meer en meer, zulk eene me- 

 nigte verschillende soorten van onderscheidingen uitge- 

 dacht, dat er thans weinig meer overschiet om tot een 

 vast stelsel te geraken, dan het doen eener goede keuze. 



VON Burn heeft reeds voorgesteld, en dit is algemeen 

 nnngenomen, om de donkerste kleuren te nemen, ter aan- 

 duiding der plutonische en vulkanische gesteenten, en om, 

 bij de neptunischc, blaauw aan te nemen voor kalkgron- 

 den, geel- en roodachtig voor zand en zandsteen, violet 

 en groen voor leijen en leem ; in zoo ver namelijk 

 hiermedc het mineralogisch karakter aangeduid wordt van 

 het gesteente, waar het in y.ijne grootste ontwikkeling aan- 

 \\ezig en het best bekend is. Hoewel b. v. het neocomisch 

 gesteente, in Zwitserland uit kalk bestaat, zoo is toch de 

 kleur daarvoor te verkiezen ; omdat het elders door 



zeer stcrk ontwikkelde en sedert lang naauwkeurig be- 

 kende zandsteenen wordt vertegenwoordigd. 



Op dc kaart van RACU is aangenomen, maar cvenwel 

 iiiet streng volgehouden, om de ncptunische gronden lichU-r 



USL. KN MRDKD. AFI>. NATUURK. I>EEL V. *J 



