de krachten voor ligchamen in den vast-en toestand, bij 

 meer onderlinge afstanden der deeltjes, in evenwigt zijn. 



Moet men meer evenwigts-afstanden voor den vasten 

 toestand aannemen, welnu dan is men gedrongen den vorm, 

 waarin de krachten werken, zoodanig aan te nemen, dat 

 hare algebraische som in meer gevallen nul wo-rdt, (en de 

 dllotropische toestanden schijnen er ons toe te brengen); 

 behoeft het niet, des te eenvondiger zal de vorm kunnen 

 wezen, waarin zich de krachten uiten. 



Wij betwijfelen echter of het den wiskundigen zal ge- 

 lukken, zooals vele Engelsche schrijvers dit trachten, om 

 alleen uit den Newtonschen term die verschillende even- 

 wigts-afstanden te verklaren ; vooral, als men in het oog 

 houdt, dat ook de vloeibare en gazvormige toestanden 

 uit dien term zouden moeteu verklaard worden. De laatste 

 toestand is alleen uit afstootende krachten te verklaren, 

 die niet uit dien term alleen naar ons inzien kunnen wor- 

 den afgeleid, maar enkel door het aanwezig zijn van an- 

 dere, in teeken verschillende termen kunnen worden te 

 voorschijn geroepen. De afstootende kracht tusschen elk 

 paar deeltjes rnoet dan bijna wezen in omgekeerde reden 

 van de afstanden *). 



Hun natuurlijke evenwigts-toestand is pas daar, waar 

 de deeltjes zeer ver van elkander verwijderd zijn, zooals 

 bij de cometen, terwijl pas voor verdere afstanden de 

 Newtonsche term het overwigt heeft en nu meer en meer 

 alleen van invloed is. 



Het moge moeijelijk zijn in bijzonderheden dit a an t 

 wijzen, en het is onmogelijk om de constanten van elken 

 term, bij het nog ontbreken van gerioeg/raoie numerische 



*) Wij voeren dit hier zoo aan, omdat wij in onze schets in $-10 

 ten dien opzigte een groven misslag begaan hehben, die echter niet 

 op de algemeenc resultaten van invloed is. 



