tinoxydohydraat opgeklBt wordim zal, hctwclk met het mc- 

 tallische tin wordt gwpraecipiteerd, indicn eene tin-deutoxyde- 

 oplossing door zink ontleed wordt. Kij aanwezigheid van 

 antirnonium wordt wederom door het zink met h<;t koper 

 aiitimonium gepraecipitcerd, hetuelk door verdund' zout- 

 zuur niet wcder opgelost wordt. 



Daardoor is dan de mcthode van MOIIH bepcrkt tot die 

 gevallen, waarin men gecne metalen tevens met het koper 

 aanwezig heeft, die door zink met het koper warden ne- 

 dergcslagcn en in vcrdund zoutzuur niet weder worden 

 opgelost. 



Maar bovendien is hcb niet zoo gemakkelijk, om het 

 koper, zoo het uit ecne eenigzins sterkere oplossing is 

 ncdtTgcslagen, en dus vaster is, van zink te bevrijden, en 

 is het uit eene slappere oplossing en dus losser gepraeci- 

 piteerd, zoo is het onmogelijk, om het zuiver rood van 

 kleur te houdcn ; hoezeer moet worden toegegeven, dat het 

 gc\vigts-vcrschil daardoor niet groot kan zijtt. 



Hot bezwaar is, dat, bij aanweziglieid van lood en an- 

 timon, die zeer menigvuldig in koper of zijne alliages voor- 

 komen, de methode onbruikbaar is; ook bij het aanwezen 

 van zilver, en ineer of min ook van tin, zoo men deze 

 twee metalen vooraf niet verwijderd heeft. Eene bruikbarc 

 wijze kan de methode van AIOIIR dus niet heeten voor ko- 

 peralliage-analyson. 



PLEITMA.NN (Ann. der Ch. imd Pharm. April 185(>, S. 141), 

 met de methode van MOIIR ingcnomen, zegt, dat hij zich 

 bij de kennisneming daarvan het verwijt te docn had, niut 

 vroeger eene door hem steeds gevolgde wijze te hebbc-n 

 bekend gemaakt, om koper te bepalen. Ilij is dus jalocrsch 

 op MOHR, dat die daarin ecr heeft ingeoogst. 



1'i.KiTMANN zcgt, de koperoplossiiig, die vrij is van sal- 



pctcr/uur en vrij van hindcrlijkc metaU-n, als antitnon, ar- 



ik, met zuiver zink ncdcr te slaan; hij verwijdeit hefc- 



