ophoudt te verwarmiMi en of zoutzuur oi' /ink of beide 

 toe te voegen, zoolang er nog gasontwikkeling plaats- 

 heeft, geheel uitgedreven of althana opgelost wordeu zal. 



Maar tin, lood en antimon zijn wezenlijk hinderlijk in 

 het alliage ; alle drie worden zij door zink uit eene zout- 

 zure oplossing nedergeslagen ; en brengt men tin, lood of 

 antimon in ijzerchloride en verwarmt men, zoo worden zij 

 opgelost, en supermanganas potassac wordt in die oplos- 

 aing ontkleurd. 



Men zou dus in ecu koperalliage, waarin tin, lood en 

 antimon voorhanden zijn, de salpeterzure solutie eerst tot 

 droog moeten verdampen, met water moeten behandelen en 

 filtreren, om tinoxydc en antimonzuur zooveel mogelijk 

 onopgelost te behouden, hetgeen in eene zure salpoterzure 

 solutie met kleine hoeveelheden dezer metalen in het goheel 

 het geval uiet is-, terwijl men, om verder het lood af tc 

 zonderen, zwavelzuur bij de oplossing zou moeten doen, 

 weder tot droog zou moeten verdampen, met water behande- 

 len en liltreren, om eindelijk eene kopersolutie te bekomen, 

 die met zink kan worden nedergeslagen, en het metaal 

 dan in ijzerchloride op te lossen, hetwelk nu door over- 

 manganzure potasch kan worden getitreerd. 



Ik heb hier nog gezwegen van het bismuth, hetwelk 

 door zink met het koper nedergeslagen wordt, en zeer 

 moeijelijk door zoutzuur onder waterstof-ontwikkcling wordt 

 opgelost; zoodat dit een vierde metaal zou wezen, hetwelk 

 de aanwending van de methode van FLEITMANN in den weg 

 zou staan. 



Koperalliagea, die enkel ijzer, zink, nikkel, kobalt, ar- 

 enik bevatten, kunnen naar de methode van FLEITMVNN 

 worden ontleed ; de ovcrigen, die gonoemd zijn, nict. Mij 

 dunkt, FLEiTMAiNN had zich dus weinig tu verwijten, dat 

 hij nan Moun de eer der prioriteit schonk dor uitvindiii" 

 'jener bruikbare methode in do gewone trevallun ; want nict 



