Ann dit vcrcischtc voldoet geheel en al het mcngsel, 

 vcrniuld in de Scheik. Onderz. deel 5, p. o'J !, hetwelk 

 vele jaren in hut laboratorium alhier geheel aun hct doel 

 beantwoordt. 



Maar heeft men nu de verhouding van koperoxyde, wijn- 

 stcenzuur en potasch gevonden, voor eerie gocde suiker- 

 bepaling, zoo vloeit daaruit nog niet voort, dat men om- 

 gckeerd de druivensuiker aanwonden kan ter bcpaling van- 

 koper. Afgescheidcn thans van de storende inmengselen, 

 b. v. van metaaloxyden, die in een alliage kunnen voor- 

 komen, is de hoeveelheid koperoxyde onbe-kend, die gezocht 

 \vordt door suiker, en eene standvastige verhouding tus- 

 schen die onbekende hoeveelheid koperoxjde en wijnsteen- 

 zuur en potasch is dus onmogelijk. 



Zoo er dus niet een minimum gevonden wordt tussehen- 

 de hoeveelheden kopcroxyde en wijnsteenzuur en potasch, 

 bi.-neden hetwclk men niet gaan kan; zoo men niet ontdekt, 

 welke hoeveelheden wijnsteenzuur en potaseh altoos eene 

 goede uitko-mst verzekeren bij geheele onbekendheid van 

 de hoeveelheid koper, kan druivensuiker niet dienen, on> 

 koper le bepalen ; want in zekere verhoudingen ontleedt 

 het wijusteenzuur, alleen onder den invloed van potasch, 

 reeds het deutoxydum cupri tot protoxyde. 



PELOUZE heeft die verhoudingen niet gevonden en daarom- 

 de suiker moeten laten varen als middel van koperbepaling. 



SCHWARZ heeft haar echter weder opgenomen, (Maass- 

 analysen, 2 dc AuiK S. 122). Maar hij geeft wederom geenc 

 verhouding aan tussehen wijnsteenzuur en potasch en koper 

 in minimo. Hij gebruikt druivensuiker of honig, beter, 

 zegt hij, melksuiker, verwarmt de koper-wijnsteenzuur- 

 potaschoplossing tot 80 90 3 C en kookt niet, hetgeen dit 

 nadeel heeft, dat er eerst geel koper-oxydule-hydraat ge- 

 vormd wordt, lietwclk eerst later in rood koper-oxydule 

 veraudcrd wordt. Dit is schaclclijk voor het bolder word en 



