orndat cr van ijzerchloridu en kopcr-protoxyde moet gevarmd 

 worden ijzerchlorure en koperchloridu, cu do, lucht daarop 

 nadeelig is. De zuiverheid van het ijzurchloride kent 

 men daaraan, dat overmanganzure potasch, zelfs c'un drup- 

 pcl, daarin niet verkh.'iml wordt. 



DC houveulheid koper wordt nu, volgens MARGUKRITK, 

 door overmanganzure potasch bcpaald, dat is, er wordt 

 eene oplossing van dit zout, waarvan do titre door zuiver 

 koper vooraf bepaald is, zoolang ingedruppeld, als dit 

 schoon gcklcurde vocht nog ontkleurd wordt. 



Ik heb hierboven de groote fouten vermeld, die 

 bcgaat, bij gelegenhcid, dat ik verslag deed van 

 en FLKITMA.NIN'S koperbepaliiigen. SCHWARTZ begaat dezelfdc 

 fouton. llier mag ik nog vermelden, dat alle metalen, die 

 door suiker of gereduceerd, of tot een lagercn ox^datie- 

 trap gebrngt worden, en met het koper geraengd waren, 

 ijzerchloride in ijzerchlorure veranderen, en derhalve door 

 overmanganzure potasch wcder hersteld worden. SCHWARTZ 

 lieeft deze alle als koper in rekening gebragt. i6ijne me- 

 thode is dus onbruikbaar. 



MOHR (Titrirmethode l ste Abth. S. 201) volgt de ine- 

 thode van SCHWARTZ, rnaar gebruikt geen ijzerchloride; hij 

 wendt onmiddellijk de overmanganzure potasch op koper- 

 chlorure aan en verandert dit in koperchloride. 



Ook MOHR herleidt eene oplossing van koper met wijn- 

 steenzuur en potasch gemengd, even als SCHWARTZ, door 

 verwarming met een overvloed van druivensuiker en fdtreert. 

 Hij heeft hier het reeds genoemde bezwaar van het oxy- 

 deren van een deel oxydule te wachten. Het gespoelde 

 iiltrurn brengt hij in eene flesch met wijden hals, voegt 

 er kcukcnzout en zoutzuur bij, en lost het koperoxydule 

 alzoo gcmakkelijk op tot kopcrchlorure. Door over- 

 manganzuro potasch wordt hicrvan koperchloride gc- 

 maakt, en ht-t eerbte dus xoolang toegevoegd, als hi-t 



