( 266 ) 



de schorsvezelen het onmiddellijk verbatid in zulk een 

 geval alleen daarstellen. 



Doorgaans zijn en blijven deze geledingen in zekere 

 mate zelfstandig gedurende het gansche leven des hees- 

 ters; overmits zij onder gewone omstandigheden geen blijk 

 van lijden geven, maar in voile kracht tieren, totdat bij 

 haar door deze of gene oorzaak het leven wordt uitge- 

 bluscht, of wel de geheele struik tot op den wortelstok 

 te niet gaat. In het laatste gevat ontdekt men reeds van 

 den aanvang af op dat deel, en niet enkel op de hooger 

 geplaatste leden, diezelfde blijken van scheiding, welke 

 men gevvoon is bij ontwrichtingen der hoogere waar te 

 nemen. 



Doch hoe nu die lidscheidin"en zelve te verklaren ? 



a 



Ik beroep inij op hetgeen ik reeds op het eind des jaars 

 1851 te dezen aanzien heb te kennen gegeven. Ik oor- 

 deelde namelijk ter opsporing van de voorwaarde, die het 

 ongeschonden afvallen van boomtakjes mogelijk maakt, 

 vooral noodig in aanmerking te nemen, dat elke boorn- 

 knop met de plaats, waarop hij gezeteld is, niet onmid- 

 dellijk wordt verbonden, maar dat aan de digt ingesloten 

 deelen van een knop eene bewerktuigde schijf ten grond- 

 slag is verleend geworden *). In die stoflen worden door 

 den stain of tak, welke haar ten zetel dient, geregeld 

 sappen uitgestort, tot voeding en ontwikkeling van den 

 knop dienende. Die schijf blijft nog lang aanwezig, na- 

 dat de knop reeds als tak is opgeschoten, en gaat zelfs 

 tusschen de geledingen in opvolgende jaren niet altijd 

 geheel te loor. In gewassen even wel, welke met kracht 

 doorgroeijeii, driugen de houtvezelen door deze stof heen 

 en verbinden zich met die van vroegeren oorsprong, vor- 

 rnende met deze een doorgaand geheel, even als, na 



*) Z. Reclamation de M. DUTROCUET auSujet du Memoire presen- 

 te dans la derniere Seance par M. DECAINE, in Gomptes rendus des 

 Seances de 1'Academie des Siences, Seance du Lundi ISFevrier 1839. 



