der levensmiddelen nict \vt;inig lieeft bijgedrngen oin nan 

 die vervalsching mcerderc uitgebreidheid te schenken. 



2. Dat de vervalschingen, inzonderheid van meeJ, van 

 sornmige broodsoorten, inzonderheid van die, welke voor 

 de minverrnogenden bestemd zijii, van gist, azijn, wijn, 

 suikergoed CM/, mnii^vuldig zijn, en dat het voedend ver- 

 mogen van dr mud- en broodsoorten vermimk>rd \vordt, 

 door de toevoeging niet alleen van minder stikstofhoudende 

 bestanddeelen,. raaar soms zelfs van anorganische stoflen, 

 en dat het vermengde meel voor beestenvoeder soras tot 

 het voedsel voor menschen wordt ^ebezi^d. 



o o 



o. Dat de ingezetenen hierdoor van meer dan eene zijde 

 benadeeld en aan het schaudelijkst bedrog ten prooi gege- 

 v(jn worden ; terwijl de eerlijke liandelaar de mededinging 

 niet kan volhouden en gevaar loopt om, tot verzekering van 

 7.ijn middel van bestaan, zich insgelijks aan vervalsching 

 bcliuldig te rnaken. 



4. Dat de tegenwoordige Nederlandsche wetgeving niet 

 bij magte is om deze vervalsching en hare nadeelige ge- 

 volgen te keeren, daar art. 318 van het Code-penal sleehts 

 bepaalt dat hij, die vervalschte en voor de gezondheid 

 schadelijke bestanddeelen bevattende dranken zal hebben 

 verkocht, zal worden gestraft, en daar art. 423 op zeer 

 verschillende wijzen wordt verklaard en toegepast, en alzoo 

 insgelijks onvoldoende is. 



5. Dat de wet van 1 9 Mei 1829, Staatsbtad 1829, N. 35, 

 strekkende om de verrnenging van vergiftige of andere 

 schadelijke zelfstandigheden in eet- en drankwaren te be- 

 teugelen, insgelijks onvoldoende is om de bedoelde ver- 

 valsching tegen te gaan, en dat menige vervalscher of niet 

 vervolgd of vrijgesproken is, omdat in art. 1 sleehts ge- 

 sproken wordt van vergiftige stoflen. 



0. Dat elke vervalsching derhalve, als zij sleehts niet 

 met vergiftige stoflen heeft plaats gehad, niet strafhaar is. 



