( 345 ) 



houclen; bij hot achteruit trcden znu liet klcincr mocten 

 gczien worden, als hot door cen voorwerp buitc'n hut oog 

 gelegcn iu geopondu oogen gevormd was; men verwacht, 

 dat liet kleincr zoudc worden, dit doet het niet, en men 

 besluit dus dat het in grootte is toegenomen, en omge- 

 keerd. 



Deze uitlegging is eenvoudig en waar: had men gccnc 

 bcwusthcid van het voor- en achterwaarts bewegen van het 

 ligchaam, het nabecld zoude onveranderd dezelfde grootte 

 behouden. Men kan haar zelfs nog op eene ineer bevat- 

 telijke wijze voorstellen, die echter in wezenlijkheid vol- 

 koraen met de eerste overeenkomt, en wel op de volgende: 



Men ziet het nabeeld stilstaande buiten zich, zooals alles 

 wat men ziet, op eenen bepaalden aistand van zich, welken 

 ook. Wanneer men nu achteruit treedt, verbeeldt men zich, 

 dat men zich van het buiten gelegen voorwerp verwijdert; 

 men begin t het dus verder van zich af te zien; men heeft 

 reden om het verder van zich in het ruim te plaatsen ; 

 wanneer men dit doet, ziet men het tevens grooter worden, 

 even als men eene mug, die digt voorbij het oog vliegt, 

 groot als een arend ziet, wanneer men zich verbeeldt dat 

 het insect op een verren afstand van ons zich beweegt. 



Dat het inderdaad de kennis is, die men heeft, dat men 

 zich in de rigting tot of van het nabeeld, zooals het in 

 het ruim voor ons ligt, beweegt, waardoor de grootte en 

 de afstand van het nabeeld bepaald wordt, ziet men door 

 de volgende door mij, indien ik rnij wel herinner, nog niet 

 medegedeelde waarnemin?. 



D O 



Zoodra men het oog gesloten heeft, ora het nabeeld te 

 zien, keere men zich om, en men bewege zich regt voor- 

 uit, zoo dat men zich nu van het lichtend voorwerp, dat 

 het nabeeld veroorzaakt heeft, verwijdert, en men daaren- 

 tegcn het nabeeld als het ware te gemoet gaat, het als 

 nadert, men zal het oogenblikkelijk zicn vcrklciuen, en 



