( 380 ) 



men. Als men het lot van anclere natuurwetenschappen, 

 in ons vaderland, bij dat der sterrekunde vergelijkt, moet 

 men gelooven, dat haar, bij ons, een zedenverpesteiid be- 

 ginsel wordt toegeschreven, vvelks verderfelijke irivloed, 

 door hare verdrukking, rnoet worden te keer gegaan. Ons 

 vaderland heeft echter over dat zedenverpesteiid begin- 

 sel niet te klagen, en ik erken, met levendige dank- 

 baarheid, dat vele mijner landgenooten die verdrukking 

 betreuren. Ik heb dertig jaren van mijn leven, aan de 

 Lei d sell e Hoogeschool, in een ellendig behelpen doorge- 

 bragt, en ik ben daarin genoeg geoefend, niet slechts om 

 het langer te kunnen verdragen, maar zelfs oin er eenig 

 behagen in te scheppen. Ik neem echter niets terug van 

 hetgeen ik, bij vroegere gelegenheden, als noodzakelijk 

 voor de bestendiging van den bloei der sterrekunde in 

 ons vaderland heb voorgesteld. Moge ik, in taaiheid, de 

 polypen evenaren, die het binnenste bniten gekeerd kun- 

 nen worden zonder dat zij sterven ; moge ik, instinctma- 

 tig, naar de hemellichten worden gedreven, al komt hunne 

 ontmoeting mij telkens duur te staan, dit bewijst nog niet 

 dat de natuur alle beoefenaars der sterrekunde met zulk 

 eene taaiheid en met dat instinct moet hebben toegerust. 

 Ons vaderland bezit geen' zetel der sterrekunde, die op 

 het beginsel rust, dat sterrekundigen geene lastdieren, 

 maar ook niet meer dan menschen zijn. Moge de vesti- 

 ging van zulk eenen zetel, waarover nu sedert meer dan 

 eene halve eeuw is beraadslaagd, niet worden tegengehou- 

 den, totdat, bij hen, die voor de sterrekunde veel beloven, 

 het laatste vonkje van lust en moed geheel zal zijn 

 uitgedoofd. 



24 Dec. 1856. 



