roemden RumvAUur, hem tot eerie zoo krachtige en zoo 

 zelfstandige beoefening voerden, dat hij, ter naauwernood 

 een negentienjarig jongeling, tegenover een bekwamen me- 

 dedinger het eermetaal mogt verwerven. Boven de schei- 

 kunde echter schijnt toen reeds de kruidkunde hem, als 

 ware het door aangeboren zucht, gelokt te hebben. AVas 

 het de stad Leiden, welke door hare omstreken, en door 

 hare groote verscheidenheid van plantengroei hem daartoe 

 aanspoorde; was het de bezielende invloed van REINWARDT; 

 was het de geest zijner vrienden, die voordeelig op hem 

 inwerkte? Wie zou het wagen om eene dezer oorzaken te 

 willen ontkennen? Maar de voornaamste van alle zal 

 toch wel zijn eigen aanleg geweest zijn, gepaard aan een 

 door niets te verdooven ijver. Togt op togt werd onder- 

 nomen, voorwerp bij voorwerp bijeengebragt, en een ge- 

 zelschap opgerigt, wanrin men alleen over de botanische 

 wetenschap in gedachtenwisseling trad, en zoo bereidde 

 zich DOZY, allengs voor, om die man der wetenschap te wor- 

 deri, welken wij gekend, bemind en geacht hebben. 



Aan alle eenzvjdigheid vreemd, werd DOZY, door zijne 

 voorliefde tot de kruidkunde, niet tot verwaarloozing der 

 geneeskunde gevoerd. Met groote inspanning bestudeerde 

 hij ook haar, en oefende hij aldus zijn helder oordeel, zijri 

 uitmuntend geheugen en zijnen edit practischen geest. 



In het midden dezer zooveel ornvattende werkzaamheid 

 naderde het jaar 1830. De kreet van te wapen, welke in 

 menig hart klonk, reeds voor dat zij luide door den Vorst 

 werd uitgesproken, riep de wakkere jongelingschap dier 

 dagen en ook zoo menigen : man van meer gevorderden leef- 

 tijd naar de grenzen des vaderlauds. De student werd 

 soldaat. lloevelen in den lande zagen met angst zulks 

 geschieden ! Hoe zeer was men niet voor verbastering dier 

 muzenzonen vervaarcl ! Hoe weinigen van hen, dadit men, 

 zoudeu later naar de gehoorzalen der wetenschap terug- 



