( 356 ) 



In de raaand January van het tegenwoordig jaar 1856 

 gaf de sterrekundige SECCHE te Rome, in de Monthly 

 Notices of the Royal Astronomical Society (Vol. XVI, 

 pag 50) een verslag van zijne inetingen de planeet Saturnus 

 betreiiende. Met observatoriurn onder zijn bestuur was kort 

 te voren toegerust met eenen reuzenkijker, van dezelfde 

 grootte als die te Dorpat en, even als deze, uit het be- 

 roemde optisch Instituut te Mimchen voortgevloeid y maar 

 gewijzigd naar de belangrijke verbeteringen, tot welke de 

 vooruitgang van ku-nst en wetenschap, gedurende het vierde- 

 deel eener eeuw r aanleiding had gegeven. Men zoude ver- 

 \vachten dat een werktuig van zulke afmetingen, zoo doel- 

 inatig ingerigt en op een zoo vast observatorium als dat 

 van Rome,, in de handen van eenen zoo geoefenden waar- 

 nemer als SECCIU, metingen van de uiterste volkomenheid 

 moest opleveren ; maar de metingen omtrent de planeet 

 Saturnus, door SECCIH met dat werktuig volbragt, werden 

 door hem zelven even zoo onbevredigend genoemd, als zij 

 door anderen daarvoor gehouden konden worden. Vooral 

 \verd SECCHI getroffen door de zeer groote verschillen tus- 

 schen de uitkomsten,, door hem, voor de middellijn van 

 den buitenrand des rings op verschillende tijden verkre* 

 gen, en hij ineende dat althans deze verschillen de onver- 

 mijdelijke fouten der metingen, volbragt met een werktuig 

 als het zijne, zeer aanmerkelijk moesten overtreffen. De 

 verklaring dier verschillen werd alzoo in de planeet zelve 

 gezocht, en daarbij moest de aandacht spoedig vallen op 

 eene eigenschap van den ring, die, zoo zij werkelijk be- 

 staat, de schijnbare rniddellijii van diens buitenrand eene 

 veranderlijke grootte moet doen aannemen. 



Wij zien den ring van Saturnus altijd in eenen schuin- 

 schen stand, en hij moet daarom voor ons het voorkomen 

 van eene ellips aannemen, ook dan wanneer hij in zich zel- 

 ven volkomen cirkelvorrnig is. De groote as van de ellip?. 



